கோவை மாவட்டத்தின் ஒரு சிறிய கிராமம். அங்கே வசித்து வந்தாள் லட்சுமி அம்மாள். கணவரை இழந்தாலும், தனது மகன் அருணுக்காக வாழ்ந்து வந்தாள். அருண் தான் அம்மாவின் உலகம்.
தினமும் வீட்டில் வேலை செய்து, கூலி வேலைகள் செய்தும், மகனுக்கு நல்ல கல்வி கொடுக்க வேண்டும் என்ற ஆசையில் உழைத்தாள். பள்ளிக்கு செல்லும் மகனின் பையில் அவள் அன்பு மட்டும் இருந்தது. அருண் வளர வளர, அவன் படிப்பில் நன்றாக இருந்தான்.
அவரது கடின உழைப்பால், அருண் நகரத்துக்கு படிக்கச் சென்றான். சில வருடங்களில் அவன் ஒரு பெரிய வேலையைப் பெற்றான். ஆனால், நகர வாழ்க்கையில், வேலை, புதிய நண்பர்கள் என அவன் முழுமையாக மாறிவிட்டான். அம்மாவின் அழைப்புகள் குறைந்தன. அவளது ஏக்கத்துக்கு பதில் வரவில்லை.
அம்மா – மறக்க முடியாத அருவி
ஒருநாள், லட்சுமி அம்மாளுக்கு உடல்நிலை சரியில்லை. கிராமத்தினர் அவளது மகனை அழைக்க முயன்றார்கள். வேலை பிஸியாக இருப்பதாக கூறிவிட்டு அவன் வரவில்லை.
ஒரு மாதத்திற்குப் பிறகு, அருணுக்கு ஒரு கடிதம் வந்தது – கிராமத்திலிருந்து. அம்மா இனி இல்லை. அவளது கையில் இருந்த ஒரே கடிதம்:
“என்றும் உன் எதிர்காலம் உயர வேண்டும். நான் நீண்ட நாட்கள் உயிரோடு இருக்க முடியாது. உன் வெற்றிக்காக என் வாழ்நாள் தியாகம். எப்போதும் நினைவில் கொள், உன்னைப் போல எனக்கும் உன் தோழிகள், பணமும் முக்கியமில்லை… என் அன்பு மட்டும்.”
அந்த கடிதத்தை படிக்கையில், அவன் இரங்கலில் மூழ்கி அழுதான். ஆனால், தாயின் மடியில் அழ முடியாமல் போன அந்தத் தவறை, இனி எந்தப் பெண்ணும் செய்யக்கூடாது என்பதற்காக, அவன் ஒரு வலிய முடிவை எடுத்தான் – தாய்களின் அர்ப்பணிப்பை உலகம் அறிய செய்ய!
அவள் நினைவுகளை எண்ணிக்கொண்டபடி கிராமத்துக்கு சென்றான். தாயின் சிறிய வீடு, அவள் வைத்திருந்த பழைய அறிகுறிகள், துணிகள்… அந்த வீடு அருணுக்குப் புதுமையாகத் தெரிந்தது. அவன் மனம் நொந்தது. அவளது பசுமையான பேச்சு, கொடுத்த அன்பு எல்லாமே இப்போது நினைவாகவே மாறியிருந்தன.
அவன் அம்மாவின் நினைவாக அந்த வீட்டை திருத்தி, ஊருக்கே இலவசப் பாடசாலை ஒன்றை அமைத்தான். எல்லா குழந்தைகளும் கல்வி பெற வேண்டும் என்பதற்காக “அம்மா கல்வி நிலையம்” என்று பெயரிட்டான். அவன் வாழ்நாளின் இறுதி வரை அன்னை நேசத்தை உலகம் அறிய செய்ய இறங்கினான்.
தாய் – வாழ்க்கையின் முதல் தேவதை
உலகம் எவ்வளவு மாறினாலும், பணம் எவ்வளவு வந்தாலும், நம்மை பெற்றெடுத்து வளர்த்த தாயை மறந்து விடக்கூடாது. நம்மை முழுவதுமாக ஈவிரக்கமின்றி நேசிக்கக்கூடிய ஒரே மனிதர், நம் அம்மா.
தாயின் அன்பை மதிக்க வேண்டும், அவர் உயிருடன் இருக்கும் போது நேசிக்க வேண்டும். இல்லையெனில், ஒருநாள் வருத்தத்தோடு மட்டுமே வாழ நேரிடும்
