Oplus_131072
அடி #பெண்ணே வாழ்க்கை என்பது எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரியான பாதையை அமைத்துக் கொடுப்பதில்லை. சிலருக்குப் பூக்களால் ஆன பாதை கிடைக்கிறது, சிலருக்கோ முட்களே மெத்தையாகிறது…
இதில் இரண்டாவது வகையைச் சேர்ந்தவள் நீ. ஆனால், அந்த முட்களின் மீதே நடந்து, இன்று ஒரு நந்தவனத்தை உனக்குள் நீயே உருவாக்கியிருக்கிறாய்…
அமைதியான சுமைகள்
ஒரு மகளாக நீ வளர்ந்த விதம் மௌனங்களால் ஆனது. குழந்தைகள் பொதுவாக அழுதால் தான் தீர்வு கிடைக்கும் என்பார்கள். ஆனால், நீ அழுதால் மற்றவர்கள் கலங்குவார்கள் என்ற முதிர்ச்சியை மிகச் சிறிய வயதிலேயே பெற்றுவிட்டாய்…
காயங்களை மறைப்பதும், கண்ணீரைத் துடைப்பதும் உனக்கு கைவந்த கலை ஆனது. உன் வலிகளை நீ ஒருபோதும் சத்தமாகச் சொன்னதில்லை, ஏனென்றால், உன் மௌனமே மற்றவர்களுக்கு நிம்மதியைத் தந்தது…
ஒரு மெழுகுவர்த்தி தன்னை உருக்கிக்கொண்டு வெளிச்சம் தருவது போல, நீ உன் ரணங்களை ஒளித்துக்கொண்டு புன்னகையைக் காட்டினாய்…
உன் வாழ்க்கை ஒருபுறம் சுக்குநூறாக உடைந்து கொண்டிருந்த போதும், ஒரு சகோதரியாக, தாயாக நீ காட்டிய உறுதி ஈடுஇணையற்றது…
நான் இருக்கிறேன் என்ற ஒற்றை வார்த்தையை உன் செயல்கள் மூலம் உணர்த்தினாய். தூரத்தில் நின்றாலும், உனது பலமான நிழல் உன் குடும்பத்தின் மீது விழுந்து கொண்டிருக்கிறது. உனக்கான தேவைகளை நீயே சுருக்கிக்கொண்டு, மற்றவர்களின் தேவைகளுக்காக உன் பலத்தை நீட்டிக்கொண்டே போனாய்…
உடைந்த பாகங்களின் உருவாக்கம்
உன்னைச் சிதைத்தவர்கள் எவரும் உன்னிடம் வந்து மன்னிப்புக் கேட்கவில்லை. உனக்கு ஏற்பட்ட காயங்களுக்கு மருந்து போட எவரும் முன்வரவில்லை,ஆனால், நீ எவருக்காகவும் காத்திருக்கவில்லை…
உடைந்த கண்ணாடித் துண்டுகளைப் போலச் சிதறிக் கிடந்த உன்னுடைய உணர்வுகளை, நீயே பொறுமையாகப் பொறுக்கி எடுத்தாய். ஒவ்வொரு துண்டையும் இரத்தமும் வலியும் சிந்தச் சிந்தச் சேர்த்து வைத்தாய். இன்று நீ ஒரு முழுமையான உருவமாக நிற்பது, யாரோ செய்த தானத்தினால் அல்ல, உன் கைகள் செய்த தவத்தினால்…
யாராவது வந்து என்னைக் காப்பாற்ற மாட்டார்களா… என்று வானத்தைப் பார்த்து ஏங்கிய காலங்கள் முடிந்துவிட்டன. உனக்காக நீதான் என்பதை நீ உணர்ந்த தருணம், உன் வாழ்வின் பொற்காலம்…
நீ இன்று நடக்கும் அந்த நிதானமான நடை, உன் கால்களில் இருந்த சங்கிலிகளை நீயே உடைத்தெறிந்ததால் வந்தது. இன்று நீ யாரையும் சார்ந்திருக்கவில்லை, யாருடைய அங்கீகாரத்திற்காகவும் ஏங்கவில்லை. உன்னுடைய தனிமை என்பது உன் பலவீனம் அல்ல, அது உன்னுடைய சிம்மாசனம்…
நீ உனக்குள் இருந்த பழைய #நீ’க்களைக் கொன்று, இன்று ஒரு புதிய மனுஷியாகப் பிறந்திருக்கிறாய். ஒவ்வொரு முறையும் வாழ்க்கை உன்னை வீழ்த்த நினைக்கும் போதும், நீ இன்னும் வீரியமாக எழுந்திருக்கிறாய். உன்னைச் சுற்றியுள்ள உலகம் உன்னை இரும்புப் பெண்மணி என்று அழைக்கலாம், ஆனால் அந்த இரும்பு நெருப்பில் வெந்து உருவானது என்பது உனக்கு மட்டுமே தெரியும்…
இனி வரப்போகும் காலம் எதுவாக இருந்தாலும், உன்னைச் சிதைக்க முடியாது. ஏனென்றால், நீ ஏற்கனவே பாலைவனத்தை நந்தவனமாக மாற்றியவள். உன் பயணம் தொடரட்டும். உன் சுதந்திரமும், உன்னுடைய இந்த உடைக்க முடியாத பிம்பமும்..
