சிறுகதை..!
“ஒரு வீடு… ஒரு முடிவு… ஒரு புதிய ஆரம்பம்”
காவ்யா அந்த வீட்டிற்கு வந்த நாள் முதல்
அவள் “மருமகள்” இல்லை…
“மகள்” ஆகவே இருக்க முயன்றாள்.
காலை எழுந்தவுடன்
முதலில் பார்க்கும் முகம் மாமியார்.
“அம்மா காவ்யா, காபி கொஞ்சம் சூடா இருக்கா?” என்று
மாமியார் கேட்டால்,
“ இதோ எடுத்துட்டு வரேன் அம்மா,”
என்று புன்னகையுடன் ஒரு கப் காஃபியை அவள் இருக்கும் இடத்திற்கே கொண்டு வந்து கொடுப்பாள்.
அந்த புன்னகையில் எந்தக் களைப்பும் தெரியாது.
ஆனால் அந்த புன்னகைக்கு பின்னால்
எத்தனை பொறுப்புகள், எத்தனை தியாகங்கள் மறைந்திருந்தன.
மாமனார்க்கு மருந்து நேரம் தவறாமல் கொடுப்பது,
மாமியாரின் விருப்பப்படி உணவு செய்வது,
கணவனின் ஆடைகளை தயார் செய்வது –
அவளுக்கு இது எல்லாம் கடமையில்லை,
அன்பின் வெளிப்பாடு.
அரவிந்த் அவளிடம் அன்பாகவே நடந்தான்.
“காவ்யா, நீ இல்லாம நான் என்ன செய்வேன்?” என்று
அவளை பார்த்து பேசுவான்.
அந்த வார்த்தைகள் அவளுக்கு உலகமே போல இருந்தது.
அவன் சொன்ன அந்த ஒரு வாக்கியம்,
அவளுக்கு ஒரு நாள் முழுக்க சக்தி.
ஆனால்…
அந்த அன்பு உண்மையா அல்லது நடிப்பா என்பதை அவள் இன்னும் அறியவில்லை.
மாமியார் சில நேரங்களில்,
“நீ இந்தக் காரியத்தை சரியா செய்யலை,”
“அப்படி இல்ல, இப்படி செய்யணும்,”
என்று குறை கூறுவார்.
ஆனால் காவ்யா அதைப் பற்றி கவலைப்படவில்லை.
“அம்மா சொல்றது நல்லதுக்குத்தான்,”
என்று மனதில் வைத்துக்கொள்வாள்.
மாமனார் மட்டும் அவளைப் பார்த்து,
“நீ தான் இந்த வீட்டின் ஆதாரம்,”
என்று சொல்லுவார்.
அந்த ஒரு வார்த்தை அவளுக்கு பெருமை.
அந்த வீட்டில் இரண்டு சிறிய தேவதைகள் –
அவளது மகள்கள்.
ஒருத்தி சிரித்தால் வீடு மலரும்.
மற்றொன்று அழுதால் அவள் இதயம் உடையும்.
“அம்மா, நீங்க தான் எங்களுக்கு உலகம்,”
என்று குழந்தைகள் கட்டிப்பிடிக்கும் போது
அவள் எல்லா கஷ்டத்தையும் மறந்து விடுவாள்.
அரவிந்த்… அவளது கணவன்.
அவன் அவளிடம் அன்பாகவே நடந்தான்.
“நீ இல்லாம இந்த வீடு ஓடாது,”
என்று அவளைப் பாராட்டுவான்.
அவள் அந்த வார்த்தைகளில் வாழ்ந்தாள்.
ஆனால் அந்த அன்பு… ஒரு நாள் சிதறும் என்று அவள் நினைக்கவில்லை.
சில நாட்களாக அவன் மாறி இருந்தான்.
“ஆபீஸ் வேலை,”
“வெளியூர் மீட்டிங்,”
என்று அடிக்கடி வெளியே தங்க ஆரம்பித்தான்.
காவ்யா எதையும் சந்தேகிக்கவில்லை.
ஏனெனில் அவளுக்கு
அவன் மீது நம்பிக்கை அதிகம்.
ஆனால் ஒரு நாள்…
அவனது சட்டையில் ஒரு வேறு வாசனை.
அது அவள் பயன்படுத்தாத பர்ஃப்யூம்.
“அரவிந்த், இந்த வாசனை என்ன?”
என்று மெதுவாக கேட்டாள்.
“ஆபீஸ்ல ஒருத்தர் போட்டிருந்தாங்க, அதுதான் ஒட்டிருக்கும்,”
என்று அவன் சிரித்துக் கடந்து போனான்.
அவள் நம்பினாள்…
ஏனெனில் அவளுக்கு அவனை சந்தேகிக்கத் தெரியாது.
ஒரு நாள், அவன் போன் ஒலித்தது.
அவன் குளியலறையில் இருந்தான்.
அவள் எடுத்துப் பார்த்தாள்.
“சுந்தரி calling…”
அவள் அதை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.
ஆனால் மனதில் ஒரு சிறிய குழப்பம்.
அந்த இரவு அவன் வெளியே போனான்.
“அவசர வேலை,” என்று சொன்னான்.
ஆனால் அந்த இரவு அவன் வரவில்லை.
ஆனால் ஒரு நாள்…
அண்டை வீட்டுக் காரர் சொன்ன ஒரு வார்த்தை –
“உங்க கணவர் ஒரு பெண்னுடன் பார்த்தேன்…”
அந்த நொடி…
அவளது இதயம் உறைந்து போனது.
அவன் வீட்டிற்கு வந்தான்.
காவ்யா அமைதியாக கேட்டாள் –
“உண்மை என்ன?”
அவன் முதலில் மறுத்தான்.
பிறகு… அமைதி.
அந்த அமைதி…
அவளுக்கு பதில்.
அந்த நேரத்தில்
மாமனார், மாமியார் வந்தார்கள்.
“என்ன இது?” என்று கேட்டார்கள்.
மாமனார் அவன் போனை பார்த்தார்.
அதில் இருந்த உண்மை…
அந்த வீட்டில் புயல் வெடித்தது.
மாமியார் கோபத்தில் குரல் நடுங்கியது.
“இந்த இரண்டு பெண் குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தை
நீ நினைத்துப் பார்த்தாயா?”
“அவர்களுக்கு நீ ஒரு தந்தை.
அதை நினைப்பு உன் மனசுக்குள்ள இருந்திருந்தா இப்படி செய்வாயா?”
அவள் குரலில் வலி… கோபம்… அவமானம்.
குழந்தைகள் கதவைப் பிடித்து நின்றன.
அவர்களுக்கு புரியவில்லை…
ஆனால் ஏதோ தவறு நடக்கிறது என்று உணர்ந்தனர்.
மாமனார் நேராக அவனை பார்த்தார்.
“இப்போ நீ ஒரு முடிவு சொல்லு.”
“உனக்கு இந்த காவ்யா வேணுமா…
இல்ல நீ எவளோட சுத்துறியே அவ வேணுமா?”
அந்த கேள்வி
அந்த வீட்டின் சுவர்களையே குலுக்கியது.
அரவிந்த் ஒரு நிமிடம் கூட யோசிக்கவில்லை.
“எனக்கு அவள்தான் முக்கியம்.
நீங்களோ… காவ்யாவோ… குழந்தைகளோ…
யாரும் முக்கியம் இல்லை.”
அந்த ஒரு வாக்கியம்…
காவ்யாவை உடைக்கவில்லை.
ஆனால் அந்த வீட்டை உடைத்தது.
மாமியார் கண்ணில் நீர்…
ஆனால் குரலில் தீ.
“அப்போ நீ தாராளமா இந்த வீட்டை விட்டு வெளியே போயிடு!”
“இந்த வீட்ல உனக்கு உரிமை கிடையாது!”
“இது என்னோட பேர்ல இருக்கிற வீடு.
என்னோட சொத்து எல்லாம் என் மருமகளுக்கும்
இந்த இரண்டு பிள்ளைகளுக்கும் தான்!”
“உனக்கு ஒரு சல்லி காசு கூட கிடையாது!”
அவள் கத்தும் போது
அந்த வீட்டில் இருந்த ஒவ்வொரு சுவர் கூட
அவளோடு சேர்ந்து கோபப்பட்டதுபோல் இருந்தது.
மாமனார் கதவைத் திறந்து நின்றார்.
“போ.”
ஒரு வார்த்தை மட்டும்.
அரவிந்த் வெளியே சென்றான்.
அந்த கதவு மூடப்பட்ட சத்தம்…
ஒரு உறவை முடித்தது.
காவ்யா அமைதியாக நின்றாள்.
அவள் அழவில்லை.
ஏனெனில்…
அவள் தனியாக இல்லை.
அவளது ஒரு கையை மாமியார் பிடித்துக் கொண்டார். மற்றோரு கையை மாமனார்.
குழந்தைகள் அவளை கட்டிப்பிடித்தன.
“நீ எங்கள் மகள்,”
என்று மாமியார் சொன்னார்.
“இந்த வீடு உன்னோடது,”
என்று மாமனார் சொன்னார்.
அந்த நாளிலிருந்து…
அந்த வீடு ஒரு புதிய வாழ்க்கையை தொடங்கியது.
காவ்யா வேலைக்கு போக ஆரம்பித்தாள்.
குழந்தைகள் பள்ளிக்கு சென்று
“எங்கள் அம்மா ஸ்ட்ராங்” என்று பெருமையாக சொன்னார்கள்.
மாமியார், மாமனார் –
அவளுக்கு ஆதாரம்.
ஒரு நாள் இரவு…
குழந்தைகள் தூங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.
காவ்யா ஜன்னல் அருகில் நின்றாள்.
மாமியார் வந்து அவளது தோளில் கை வைத்தார்.
“கஷ்டம் வந்தா உடையாதே…
அதை வெல்லுறவளா இருக்கணும்,” என்றார்.
காவ்யா மெதுவாக சிரித்தாள்.
அந்த சிரிப்பில் வலி இருந்தது…
ஆனால் அதைவிட அதிகமாக
ஒரு உறுதி இருந்தது.
ஒரு பெண்…
அன்பால் உடைக்கப்படவில்லை.
அவள் அன்புக்காகவே
மீண்டும் எழுந்தாள்.
