“அப்பா இல்லாத வீட்டின் அமைதி… அதை அனுபவித்தவர்களுக்குத்தான் தெரியும்!”

அப்பா… சொல்லாமல் சுமக்கும் சுமை!

 

அப்பா என்றால் கண்டிப்பும், கோபமும் மட்டுமல்ல… அதற்குப் பின்னால் குழந்தைகளுக்காக தன்னை மறந்து வாழும் ஒரு அன்பான இதயம் இருக்கிறது.

 

நாம் கேட்கும் ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் “பார்க்கலாம்” என்று சொல்லிவிட்டு, அதை வாங்கித் தருவதற்காக தனது ஆசைகளை ஒதுக்கி வைப்பவர் அப்பா. நமக்கு நல்ல உடை வேண்டும் என்று நினைக்கும்போது, பல நாட்களாக தன்னிடம் இருக்கும் அதே உடையையே அணிந்துகொண்டு இருப்பார்.

 

நாம் விழுந்தால் ஓடி வந்து தூக்குவது அம்மாவாக இருக்கலாம்… ஆனால் நாம் வாழ்க்கையில் விழாமல் இருக்க, தூரத்தில் நின்றுகொண்டு பாதையை காட்டுபவர் அப்பா.

 

சிறுவயதில் அப்பாவின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு நடந்த நாம், வளர்ந்த பிறகு அந்தக் கையைப் பிடிக்க மறந்துவிடுகிறோம். ஆனால் வயதாகி நடக்க சிரமப்படும் நேரத்திலும், “என் பிள்ளைகள் நல்லா இருக்கணும்” என்ற ஒரே எண்ணத்தோடு அவர் வாழ்ந்துகொண்டிருப்பார்.

 

நாம் எவ்வளவு பெரியவர்களாக வளர்ந்தாலும், அப்பாவின் கண்களுக்கு நாம் எப்போதும் அந்தச் சிறு குழந்தைதான்.

 

அப்பா இருக்கும் போது அவருடைய அருமை பல நேரங்களில் புரிவதில்லை. ஆனால் அவர் இல்லாத ஒரு நாள் வந்துவிட்டால், வீட்டில் இருக்கும் ஒவ்வொரு பொருளிலும், அமைதியாக இருக்கும் ஒவ்வொரு மூலையிலும், அவரது குரல் நம் காதுகளில் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கும்.

 

அப்பா… நீ அருகில் இருக்கும்போது சொல்ல முடியாத ஒரு வார்த்தை — “நான் உன்னை மிகவும் நேசிக்கிறேன்.”

 

இன்று வாய்ப்பு இருக்கும்போதே அப்பாவை அணைத்துக்கொள்ளுங்கள்…

அவருடன் கொஞ்ச நேரம் பேசுங்கள்…

ஏனென்றால் சில உறவுகளை இழந்த பிறகு தேடினாலும், அந்தக் குரலும் அந்தக் கையும் மீண்டும் கிடைக்காது.