Oplus_131072
மனைவியின் சாதுரியம். சிறுகதை.
மருதூர் கிராமத்தில் ரங்கன் ஒரு ஏழை விவசாயி. பல வருடங்களாக வறட்சியில் காய்ந்து கிடந்த தன் நிலத்தை ஒரு மழைக்குப் பின் உழுதபோதுதான் அந்த அதிசயம் நடந்தது. ஏர் முனையில் தட்டுப்பட்ட பித்தளைக் குடம் நிறையத் தங்கக் காசுகள்!
ரங்கன் பேராசைக்காரன் அல்ல, ஆனால் பயந்தாங்கொள்ளி. “இதை அரசிடம் ஒப்படைத்தால் ‘திருடன்’ என்பார்களோ? யாரிடம் சொல்வது?” என்று குழம்பினான். அதே சமயம் ஊர் அதிகாரி மாணிக்கம் அந்தப் பக்கம் குதிரையில் வருவதைக் கண்டான். அதிகாரி பேராசை பிடித்தவர் என்பது ஊருக்கே தெரியும். ரங்கன் அவரை அழைத்து உண்மையைச் சொல்லத் துணிந்தான்.
“ஐயா, என் வயலில் ஒரு…” என ஆரம்பித்தவன், அதிகாரியின் கண்களில் தெரிந்த தந்திரத்தைப் பார்த்து சட்டெனப் பயந்து பேச்சை மாற்றினான். “என் காளைகளில் எது பலமானது என்று சொல்லுங்களேன்?” என்றான். அதிகாரி எரிச்சலுடன் அவனைத் திட்டிவிட்டுச் சென்றார்.
ரங்கன் அந்த மூட்டையை ஒரு புதருக்குள் மறைத்து வைத்துவிட்டு வீடு திரும்பினான். ஆனால், அவன் அறியாத ஒன்று இருந்தது. அதிகாரியின் வேலைக்காரன் ஒருவன் புதருக்குப் பின்னால் இருந்து அனைத்தையும் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். ரங்கன் வீட்டுக்குச் சென்றதும், அந்த வேலைக்காரன் அதிகாரியிடம் போய் விஷயத்தைப் போட்டுக் கொடுத்தான்.
இரவு நேரத்தில் ரங்கன் ரகசியமாக மூட்டையைத் தூக்கிக்கொண்டு வீட்டுக்கு வந்தான். அவன் மனைவி மல்லிகா புத்திசாலி. ரங்கன் பதற்றத்தைப் பார்த்தே ஏதோ விபத்து என்று உணர்ந்தாள். ரங்கன் நடந்ததைச் சொன்னதும், அவள் சொன்னாள்:
“இந்த ஊர் அதிகாரிக்குத் தெரிந்தால் நம் உயிர் மிஞ்சாது. இந்த மூட்டையை இங்கே வைக்காதே, நிலத்திலேயே ஒரு ரகசிய இடத்தில் புதைத்து விடு.”
ஆனால் ரங்கன் கேட்கவில்லை. அவன் தூங்கிய பின், மல்லிகா அந்தத் தங்கத்தை எடுத்து நிலத்தின் கிணற்றுக்கு அருகில் புதைத்துவிட்டு, குடத்திற்குள் கல்லை நிரப்பி வைத்தாள்.
மறுநாள் காலை, ரங்கன் அதிகாரியைப் பார்த்து “பரிசு தரப்போகிறேன்” என்று சொல்லி மூட்டையைத் தூக்கிக்கொண்டு போனான். அங்கே ஊர் மக்கள் கூடியிருந்தனர். அதிகாரி ஏளனமாகச் சிரித்துக்கொண்டு மூட்டையைப் பிரிக்கச் சொன்னார். உள்ளே பாறாங்கல் இருப்பதைக் கண்டு ரங்கன் அதிர்ச்சியில் உறைந்தான்!
அதிகாரி கர்ஜித்தார்: “என்னை ஏமாற்றுகிறாயா? உன்னிடம் தங்கம் இருப்பதை என் ஆள் பார்த்திருக்கிறான். உண்மையைச் சொல், தங்கம் எங்கே?”
ரங்கன் கத்தினான்: “ஐயா, இது தங்கம் தான்… எப்படி கல்லானது என்று தெரியவில்லை!”
அதிகாரி அவனைச் சிறையில் அடைத்தார். ரங்கன் பயத்தில் பிதற்றத் தொடங்கினான்: “பெரிய பாறை… தங்கப் பாறை… கிணற்றில் விழுந்தது… வானத்திலிருந்து தங்கம் கொட்டியது!”
அதிகாரி ரங்கனை விடுவிக்க ஒரு நிபந்தனை விதித்தார். “உன் நிலத்தில் தங்கம் எங்கே இருக்கிறது என்று காட்டினால் உன்னை விட்டுவிடுகிறேன்.”
ரங்கன் அதிகாரியைத் தன் நிலத்திற்கு அழைத்துச் சென்றான். அங்கே அவன் மனைவி மல்லிகா அழுதுகொண்டே நின்றிருந்தாள். அவள் அதிகாரியிடம் சொன்னாள்:
“ஐயா, என் கணவருக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டது. நேற்று இரவு நிலத்தில் உழும்போதே ‘வானத்தில் இருந்து பொற்காசுகள் மழையாகக் கொட்டுகிறது’ என்று கத்தினார். பிறகு இந்தக் கல்லைத் தங்கம் என்று தூக்கிக்கொண்டு ஓடினார். இதோ பாருங்கள், நிலம் முழுக்கக் கற்கள் தான் கிடக்கின்றன.”
அதிகாரி ஆத்திரத்தில் நிலத்தைத் தோண்டச் சொன்னார். எங்கே தோண்டினாலும் வெறும் கற்களே கிடைத்தன (ஏனெனில் மல்லிகா ஏற்கனவே கூலி ஆட்களை வைத்து நிலத்தைச் சுத்தம் செய்வது போல நடித்து, கற்களைத் தந்திரமாக ஓரிடத்தில் குவித்து வைத்திருந்தாள்).
கடைசியில் அதிகாரி, “இவன் ஒரு சுத்தப் பைத்தியம், இவனுடன் நேரத்தை வீணடிக்க வேண்டாம்” என்று ரங்கனை விடுவித்துவிட்டுச் சென்றார்.
அதிகாரி சென்றதும் ரங்கன் அழுதான். “எல்லாம் போச்சு மல்லிகா, தங்கம் போச்சு, கௌரவம் போச்சு!”
மல்லிகா புன்னகைத்தாள். “தங்கம் எங்கே போகும்?” என்று சொல்லி, கிணற்றுக்கு அடியில் மறைத்து வைத்திருந்த உண்மையான தங்கக் குடத்தை எடுத்துக் காட்டினாள்.
“அதிகாரிக்குத் தெரிந்தால் தங்கம் மட்டும் போயிருக்காது, நம் தலையும் போயிருக்கும். இப்போது ஊர் கண்ணில் நீங்கள் ஒரு பைத்தியம். அதனால் யாரிடமும் பயப்படாமல் நாம் இந்தத் தங்கத்தை வைத்துக்கொண்டு பக்கத்து நகரத்திற்குப் போய் நிம்மதியாக வாழலாம்,” என்றாள்.
ரங்கன் தன் மனைவியின் சாதுர்யத்தைப் பார்த்து வியந்தான். அன்று முதல் அவன் தன் மனைவியின் பேச்சைத் தட்டாமல் கேட்டு, அந்தத் தங்கத்தை வைத்து நல்ல நிலங்களை வாங்கிச் சுகமாக வாழ்ந்தான்.
