Oplus_131072
படித்ததில் நெகிழ்ந்த கதை.
ஒரு தபால்காரர், “கடிதம்” என்று ஒரு வீட்டின் கதவைத் தட்டினார்.
“வருகிறேன்” என்று உள்ளிருந்து குழந்தை போன்ற குரல் கேட்டது.
ஆனால், நபர் வரவில்லை;
மூன்று அல்லது நான்கு நிமிடங்கள் கழிந்தன.
இறுதியாக, கோபமடைந்த தபால்காரர், “ஏய், சீக்கிரம் வந்து கடிதத்தை எடுத்துக்கொள்.
மீண்டும் குழந்தை போன்ற குரல், “ஐயா, கடிதத்தை கதவுக்கு அடியில் வைக்கவும்; நான் வருகிறேன்” என்றது.
தபால்காரர், “இது ஒரு பதிவு செய்யப்பட்ட கடிதம், அதற்கு ஒப்புதல் தேவை, எனவே நீங்கள் கையெழுத்திட வேண்டும்” என்றார்.
பத்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, கதவு திறந்ததும், எரிச்சலடைந்த தபால்காரர் வாயடைத்தார்!
கடிதத்தை எடுக்க கால் இல்லாத ஒரு சிறுமி அவன் முன் மண்டியிட்டாள்.*
தபால்காரர் கடிதத்தை அமைதியாக கொடுத்துவிட்டு வருத்தத்துடன் திரும்பிச் சென்றார்.
இப்படியே நாட்கள் சென்றது.
தபால்காரர் சிறுமியின் வீட்டிற்கு கடிதம் அனுப்பும் போதெல்லாம் கதவு திறக்கும் வரை காத்திருப்பது வழக்கம்.
தீபாவளி நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது, தபால்காரர் எப்போதும் வெறுங்காலுடன் இருப்பதை அந்தப் பெண் கவனித்தாள்.
எனவே, ஒருமுறை தபால்காரர் கடிதம் வழங்க வந்தபோது, அந்தப் பெண் அமைதியாக தரையில் உள்ள கால்தடங்களில் இருந்து தபால்காரரின் கால் அளவை அளந்தார்.
தீபாவளிக்கு முன்பு, அந்த பெண் அவரிடம், *”மாமா, இது தீபாவளியன்று உங்களுக்கு நான் கொடுத்த பரிசு” என்று சொன்னாள்.
தபால்காரர், *”நீ எனக்கு மகள் போன்றவள்; உன்னிடம் இருந்து நான் எப்படி பரிசு வாங்க முடியும்?”* என்றார்.
சிறுமி வற்புறுத்தியதால், தபால்காரர் வீட்டிற்கு எடுத்துச் சென்று பாக்கெட்டைத் திறந்தார்.
அவர் ஒரு ஜோடி காலணிகளைப் பார்த்தபோது அவரது கண்கள் கண்ணீர் நிரம்பியது, ஏனெனில் அவரது முழு சேவையின் போதும், அவர் வெறுங்காலுடன் இருப்பதை யாரும் கவனிக்கவில்லை.
அடுத்த நாள், தபால்காரர் தனது தபால் நிலையத்தை அடைந்து, *அவரை உடனடியாக வேறு பகுதிக்கு மாற்ற வேண்டும்* என்று தபால் அதிகாரியிடம் கெஞ்சினார்.
போஸ்ட் மாஸ்டர் காரணம் கேட்டதும், எல்லாத்தையும் சொல்லி, கண்ணீருடன்,
*”ஐயா, இன்னைக்கு அப்புறம் அந்த தெருவுக்குப் போக முடியாது. அந்தச் சிறுமி என்னை வெறுங்காலுடன் பார்த்துக் காலணியைக் கொடுத்தாள்; நான் எப்படி அவளுக்குக் கால் கொடுப்பேன்?”*
