Oplus_131072
தோட்டக்காரரும் நீதிபதியும். சிறுகதை.
ஒரு கிராமத்தில் மிகவும் புத்திசாலியான நீதிபதி ஒருவர் இருந்தார். அவரிடம் வரும் எந்த வழக்கும் உடனடியாக நியாயமான முடிவைக் கண்டது. அதே கிராமத்தில், பணத்தாசை பிடித்த ஒரு குறும்புக்காரத் தோட்டக்காரன் இருந்தான். எப்படியாவது நீதிபதியைத் தோற்கடித்துப் புகழ் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்று அவன் நினைத்தான்.
முதல் திட்டம்: பூசணிக்காய்க் குழப்பம்
ஒருநாள் அந்தத் தோட்டக்காரன், தனது தோட்டத்தில் விளைந்த மிகப்பெரிய பூசணிக்காய் ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டு, தன் அண்டை வீட்டுக்காரரான ஏழையிடம் சென்றான்.
“ஐயா, இந்தப் பூசணிக்காய் உங்கள் நிலத்தில் இருந்துதான் விளைந்தது என்று நீங்கள் நீதிபதியிடம் சொல்ல வேண்டும்.
வெற்றி பெற்றால், அதில் கிடைக்கும் பணத்தில் பாதி உங்களுக்குத் தருகிறேன்” என்று ஆசைகாட்டினான்.
அந்த ஏழைக்குத் தோட்டக்காரனின் குறும்பு தெரிந்தாலும், பணத்துக்கு ஆசைப்பட்டு ஒப்புக்கொண்டான்.
இருவரும் நீதிபதியிடம் சென்றனர்.
* தோட்டக்காரன்: “நீதிபதி ஐயா, இந்தப் பூசணிக்காயை அண்டை வீட்டுக்காரர்தான் திருடிவிட்டார். இவர் நிலத்தில்தான் அது விளைந்தது என்று பொய் சொல்கிறார்.”
* ஏழை: “இல்லை ஐயா, இது என் நிலத்தில் விளைந்ததுதான். இவர் பொய் சொல்கிறார்.”
நீதிபதி இருவரையும் உற்று நோக்கினார். பின் தோட்டக்காரனைப் பார்த்துக் கேட்டார்:
“சரி, இந்தப் பூசணிக்காய் உன் நிலத்தில் விளைந்ததுதான் என்பதை நீ எப்படி நிரூபிப்பாய்?”
“ஐயா, என் நிலத்தின் மண் வேறு, இவருடைய நிலத்தின் மண் வேறு. பூசணிக்காயின் வேரைச் சோதித்தால் என் மண்ணின் துகள்கள் ஒட்டியிருக்கும்.
ஆனால், வேரைக் காணோம்!” என்று தோட்டக்காரன் சற்று ஏமாற்றத்துடன் சொன்னான்.
நீதிபதி புன்னகையுடன் தீர்ப்பளித்தார்:
“இந்த வழக்கில் உண்மை வேறு எங்கோ இருக்கிறது. நீங்கள் இருவரும் இந்தப் பூசணிக்காயைப் பிடித்துக்கொண்டு, ஆளுக்கொரு பக்கமாக இழுங்கள்.
யார் பக்கமாக பூசணிக்காய் அறுந்து வருகிறதோ, அது அவருக்கே சொந்தம்!”
இதைக் கேட்டதும் ஏழை, “ஐயோ! வேண்டாம், வேண்டாம்! பூசணிக்காய் உடைந்துவிட்டால் யாருக்கும் பிரயோஜனம் இல்லாமல் போய்விடுமே!” என்று பதறினான்.
ஆனால், தோட்டக்காரனோ, “சரி ஐயா! இழுப்புதான்!” என்று சொல்லி உற்சாகமாகப் பூசணிக்காயைக் கெட்டியாகப் பிடித்து இழுக்கத் தொடங்கினான்.
உடனே நீதிபதி தோட்டக்காரனை நோக்கி, “போதும்! போதும்! இந்தப் பூசணிக்காய் யாருக்குச் சொந்தம் என்று தெரிந்துவிட்டது!” என்று சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார்.
“நிஜமாகவே அந்தப் பூசணிக்காயை விளைவித்தவன், அது உடைந்து போகக் கூடாது என்றுதான் நினைப்பான். அதைத் திருட நினைத்தவனுக்கும், அதில் வரும் பணத்தில் ஆசைப்பட்டவனுக்கும் அது உடைவதைப் பற்றி எந்தக் கவலையும் இருக்காது.
நீயே இந்தப் பூசணிக்காயின் உரிமையாளன் அல்ல!”
தோட்டக்காரன் வெட்கித் தலைகுனிந்து நின்றான். அண்டை வீட்டுக்காரர் ஏமாற்றமடைந்தார்.
இரண்டாவது திட்டம்: பணம் திருட்டு நாடகம்
தோட்டக்காரன் சும்மா இருக்கவில்லை. அடுத்த நாள், அவன் ஒரு புதிய திட்டத்துடன் மீண்டும் நீதிபதியிடம் சென்றான். அவன் சட்டைப் பையில் ரூபாய் நோட்டுக்களை மறைத்து வைத்துக்கொண்டு, கவலையுடன் நீதிபதியிடம் பேசினான்:
“ஐயா, என் பணப்பை காணாமல் போய்விட்டது. இதில் சரியாக ஐந்நூறு ரூபாய் இருந்தது. இந்தப் பகுதியில் வசிக்கும் திருடன் தான் திருடியிருக்க வேண்டும். எப்படியாவது என் பணத்தைத் தேடித் தாருங்கள்.”
நீதிபதி புன்னகையுடன், “கவலைப்படாதே! இந்தப் பணப்பையை நீ தொலைக்கவில்லை, நான்தான் அதை எடுத்தேன்!” என்று சொல்லி, தனது மேசை டிராயரில் இருந்து ஒரு பணப்பையை எடுத்து நீட்டினார்.
தோட்டக்காரன் ஆச்சரியத்துடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் அதைப் பிடுங்கிக் கொண்டான். அதைத் திறந்து பார்த்ததும், அவனுக்கு உள்ளுக்குள் ஒரே அதிர்ச்சி! அதில் இருந்ததெல்லாம் வெறும் நூறு ரூபாய் நோட்டுக்கள் மட்டுமே!
உடனே கோபத்துடன், “என்ன இது ஐயா! நான் ஐந்நூறு ரூபாய் இருந்தது என்று சொன்னேன், இதில் வெறும் நூறு ரூபாய் மட்டும்தானே இருக்கிறது! நீங்கள் என்னை ஏமாற்றுகிறீர்களா?” என்று கத்தினான்.
நீதிபதி சத்தமாகச் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார்:
“நீ ஏமாற்ற நினைத்தாய், தோட்டக்காரனே! உன் பையில்தான் ஐந்து நூறு ரூபாய் இருக்கிறது. ஒருவன் உண்மையில் ஐந்நூறு ரூபாயைத் தொலைத்திருந்தால், இந்தப் பணப்பையில் நூறு ரூபாய்தான் இருக்கிறதே என்று ஆச்சரியப்படுவானே தவிர, கோபப்பட்டு என்னை ஏமாற்றுகிறாய் என்று குற்றம் சாட்ட மாட்டான்.
இப்போது நீ உண்மையாகவே தொலைக்காத பணத்துக்கு ஆசைப்பட்டு, பொய் சொன்னது வெளிச்சமாகிவிட்டது!”
தோட்டக்காரர் , “ஐயோ! மாட்டிக்கொண்டேனே!” என்று நடுங்கினான்.
அந்த நீதிபதி தோட்டக்காரனை எச்சரித்து, அவனைத் திருத்தும்படி அறிவுரை கூறி அனுப்பி வைத்தார்.
நீதி:
அறிவாளியை ஏமாற்ற நினைப்பவன், தன் அறிவை இழப்பது மட்டுமல்ல, தன்மானத்தையும் இழந்து நிற்பான். உண்மை மட்டுமே என்றும் வெல்லும்!
