பத்தாம் வகுப்பு ஆண்டுத் தேர்வுகள் முடிந்து, புத்தக மூட்டைகளை வீட்டின் பின்புறம் கட்டி வைத்துவிட்டு, நான் நேராக கோவிந்தன் ஆசானின் வீட்டிற்குச் சென்றேன். மேஸ்திரி வேலைக்கு ஆட்கள் தேவைப்படுகிறார்களா என்று விசாரிப்பதற்காக.
ஒரு பதினைந்து வயதுப் பையன் தன் தாய்க்குத் தாலி சங்கிலி வாங்க வேலை தேடி வந்த ஆர்வத்தில், ஆசான் என் தோளில் இரண்டு தட்டுத் தட்டி சிரித்தார். பழைய ஜோடி உடையைக் கையில் பிடித்து, நாளை முதல் வேலைக்கு வரச் சொன்னார்.
ஆசை நிறைவேற்றத்தின் புல் நுனிகள் மனதில் முளைக்க நான் வீட்டிற்கு நடந்தேன்.
வரும் வழியில் மனக்கல் தோட்டத்தில் நண்பர்கள் கால்பந்து விளையாடுவதையும், கோடையிலும் வற்றாத எங்கள் கோவில் குளத்தையும் நான் கண்டேன்.
அவை எதற்கும் நான் என் மனதைத் திசை திருப்பவில்லை.
சில காலமாக மனதில் உறுதிப்படுத்தியிருந்த ஒரு முடிவுதான் வேலைக்குப் போய் பணம் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்பது.
தினமும் கிடைக்கும் பணத்தை ஒரு பைசா கூட வீணாக்காமல் சேர்த்து, தாய்க்கு ஒரு பவுன் தாலி சங்கிலியாவது வாங்க வேண்டும் என்பது.
படிப்பைப் பாதியிலேயே விட முடியாத காரணத்தால்தான் இந்த ஆசை இவ்வளவு காலம் நீடித்தது.
இனியும் அதைத் தாமதப்படுத்த முடியாது.
தந்தையை உயிருக்கும் மேலாக நேசிக்கும் தாயின் கழுத்தில் தந்தை கட்டிய தாலி சங்கிலியை நானும் என் தங்கையும் ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை.
ஒரு பெண்ணின் அழகை ரசிக்கும் வயதானபோதுதான், நான் தாயின் வெற்று கழுத்தைப் பார்த்து, ‘அம்மா, அப்பா கட்டிய தாலி சங்கிலியை ஏன் போடவில்லை? அது எங்கே? தாயின் வீட்டில் இருந்து எதுவும் கொடுக்காமல் அப்பாவின் கூட உங்களை அனுப்பிவிட்டார்களா?’ என்று கேட்டேன்.
பதிலுக்கு, கண்கள் கலங்கத் தொடங்கிய நிலையில், ‘நீ வளர்ந்ததும் அம்மாவை அழகு போதாதென்று நினைக்கத் தொடங்கிவிட்டாயா?’ என்று தாய் என்னிடம் கேட்டாள்.
பிறகு தாய் அழத் தொடங்கினாள்.
அதற்குள், பத்து பவுனுடன் தாய் இந்த வீட்டிற்குள் வந்த கதையை அடுக்கடுக்காகச் சொன்னாள்.
அந்த நகைகள் அனைத்தையும் அப்பா ஒவ்வொரு காரணத்தையும் சொல்லி தாயிடம் இருந்து பல சமயங்களில் வாங்கி, நண்பர்களுடன் செலவழித்து ஏமாற்றப்பட்ட கதைகள்.
இன்றும் குடித்துவிட்டு மயக்கத்தில் வரும் தந்தையின் பாக்கெட்டில் இருந்து சொந்த பிள்ளைகளின் உணவிற்காக திருட வேண்டிய தாயின் அவல நிலை பற்றி.
கடைசியாக, தாய் ஒருமுறை மேலும் சொன்னாள், ‘சங்கிலியுடன் கட்டுத் தாலியையும் விற்க வேண்டியிருந்தது எனக்காகத்தான். என்னை தாயின் வயிற்றில் இருந்து உயிருடன் பெறத்தான். நான் என் தாலியை கழுத்திலேயே போட்டிருந்தால், இதைக் கேட்க நீ என் முன் இருந்திருக்க மாட்டாய்.’
தங்கத்தின் தரத்திற்கும் அப்பால், அளவற்ற தாய் பாசத்தின் பத்தரை மாற்று வார்த்தைகளைச் சொல்லி, மூலையில் குவித்து வைக்கப்பட்டிருந்த என் மற்றும் தந்தையின் அழுக்குத் துணிகளைச் சுருட்டி எடுத்துக்கொண்டு, துவைக்கும் கல்லின் அருகில் கண்களைத் துடைத்து நடந்த தாயை அறியாமல் நான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.
அந்த நிமிடம் முதல் தான் நான் என் தாயைப் பற்றி முதல் முறையாக சிந்திக்கத் தொடங்கினேன்.
தாயின் கைகளில் இருந்த அழுக்குத் துணிகளின் இடத்தில் அந்த நிமிடம் நான் கண்டது, இன்னும் யாரிடமும் சொல்லப்படாமல் மீதமிருந்த தாயின் ஆசைகள் மற்றும் கனவுகளின் மூட்டைகள்.
வீட்டில் தாயின் சொந்தம் என்று சொல்லக்கூடிய துணி வைக்கும் தகரப் பெட்டி இருந்தது. அன்று முதல் முறையாக அதைத் திறந்து பார்த்தேன்.
அதில் இருந்தது, அடுத்த உறவினர்களின் திருமணங்களுக்கு மட்டும் தாய் அணியும் நிறம் மங்கிய முக்கு நகையின் கருமணி மாலையும், ஒரு பாலியஸ்டர் சேலையும், பிறகு என் மற்றும் என் தங்கையின் சிறு வயது புகைப்படங்களும் மட்டுமே.
இவ்வளவு காலம் என் தாய்க்கு அலங்கரித்துக் கொள்ளத் துணையாக இருந்ததன் மரியாதையுடன், அந்த முக்கு மாலையை கையில் எடுத்து நான் திருப்பித் திருப்பிப் பார்த்தேன்.
பல உறவினர்களின் திருமணங்கள், பெயர் சூட்டும் விழாக்கள், பல விசேஷங்களுக்கு தாயுடன் சாட்சியாக இருக்க நேர்ந்ததன் பழக்கம் தாயின் அந்த பாலியஸ்டர் சேலையில் தெளிவாகத் தெரிந்தது.
தாய் வருவதற்கு முன் அனைத்தையும் பழையபடி பெட்டியில் வைத்து, தாயைத் தேடி நான் துவைக்கும் கல்லின் அருகிற்கு நடந்தேன்.
நான் அங்கு சென்றபோது, துணி பிழியும் இடையில் யாரிடமோ சொல்வது போல், தாய் தன் மனதின் வேதனையைத் தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள்.
தாயின் நிற்பையும் தனியான பேச்சையும் கண்டபோது, மனம் பிடிவிடுவதாக எனக்குத் தோன்றியது.
அதிகமாகப் பேசிவிட்டேன் என்று தெரிந்தும், தாயின் முன் சென்று மன்னிப்பு கேட்கும் தைரியம் அந்த நிமிடம் எனக்கு இல்லை.
அன்று மாலை வேலை முடிந்து வந்த தந்தையின் முன் சென்று நான் துணிந்து தாய்க்கு ஒரு சங்கிலி வாங்க வேண்டிய விஷயத்தைச் சொன்னேன்.
தந்தையின் சிந்தனைகளில் ஒருபோதும் வராத ஒரு விஷயத்தைக் கேட்டது போல் அவர் அதற்கு எதிர்வினையாற்றினார்.
கூட சமையலறையில் நின்ற தாயைப் பரிகாசம் செய்வது போல், ‘வயதான காலத்தில் உனக்கு யாரைக் காட்டுவதற்காக இந்தத் தாலி சங்கிலி?’ என்று ஒரு கேள்வி கேட்டார்.
இதற்கு மேல் தந்தையிடம் கேட்டால் சண்டையில் முடியும் என்று தோன்றியதால், நான் மேலும் எதுவும் பேசவில்லை.
அன்று தொடங்கிய காத்திருப்புதான் இந்த பெரிய விடுமுறைக் காலத்திற்காக.
ஊரில் அதிக கூலி கிடைக்கும் வேலைக்கான தேடலில், கஷ்டம் கொஞ்சம் அதிகம் என்று தெரிந்தும், நான் சென்று சேர்ந்தது மேஸ்திரி வேலைதான்.
சில சமயங்களில் சிமென்ட் மற்றும் மணல் கலக்கும்போது கை எரிச்சலடையும். ஆனாலும், தாய் இவ்வளவு காலம் அனுபவித்த வலியைப் போல் வராது என்று எனக்கு உறுதி.
மாலை வேலை முடிந்து வரும்போது, எவ்வளவு கழுவினாலும், சிமென்ட்டின் வெள்ளைக் கறைகள் செருப்பிலும் கால்களிலும் தெளிவாகத் தெரியும். ஆனாலும், ‘ஒற்றைச் சேலையுடன் இவ்வளவு காலம் வாழ வேண்டியதாய்க்கு ஏற்பட்ட அவமானத்தைப் போல் அது இருக்காது அல்லவா?’
பிறகு நான் வேறொன்றும் சிந்திக்கவில்லை. மறுநாள் முதல் கோவிந்தன் ஆசானுடன் வேலைக்குச் செல்லத் தொடங்கினேன்.
வேலைக்குப் போவதன் இலக்கைப் பற்றி தாயிடமும் தங்கையிடமும் ஒரு துப்புக் கூட நான் கொடுக்கவில்லை.
முதல் நாள் வேலை முடிந்து வந்தபோது, எனக்குக் கிடைத்த கூலிக்காக அப்பா கையை நீட்டினார்.
நான் அதைத் தர மாட்டேன் என்று உறுதியாகச் சொன்னேன்.
அதன் கோபத்தில் அன்று இரவு என்னை அப்பா திட்டித் தீர்க்காத வார்த்தைகளே இல்லை.
அப்பா சொன்ன அசிங்கமான வார்த்தைகள் எதுவும் பணத்தைத் தர மாட்டேன் என்ற என் முடிவை ஒரு நெல்லிடைகூட மாற்ற முடியவில்லை.
ஒவ்வொரு மாலையும் வேலை முடிந்து வரும்போது, ஒரு விசித்திரமான உற்சாகத்துடன், கிடைக்கும் கூலி பெரிதோ சிறிதோ என்று பார்க்காமல் நான் அனைத்தையும் சேர்த்து வைத்தேன்.
இடையில் ஒருமுறை தாய் என்னிடம் தனியாகச் சொன்னாள், ‘நீ பணம் வைக்கும் இடத்தில் அப்பாவை அடிக்கடி பார்க்கிறேன். மகன் பணத்தை பத்திரமாக வைத்திருக்க வேண்டும்.’
அப்பாவின் பயத்தில் அன்று முதல் என் சிறிய அலமாரியைப் பூட்டி சாவியை என் சட்டைப் பையில் வைக்கத் தொடங்கினேன்.
தினமும் காலையில் சந்தையின் தேநீர்க் கடையில் பெஞ்சில் உட்கார்ந்து செய்தித்தாள் படிக்கும்போது, என் கண்கள் முதலில் தேடியது சந்தைப் பிரிவில் தங்கத்தின் விலை நிலவரத்தைத்தான்.
பிறகு அதிகம் தாமதிக்காமல், வேலையும் அன்று தோன்றிய கஷ்டங்களும் என் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகத் தொடங்கின.
இரவும் பகலும் என்று நாட்கள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக நகர்ந்தன.
ஒரு நாள் கூட தவறாமல் வேலைக்குச் செல்லத் தொடங்கி ஒன்றரை மாதம் நான் நிறைவு செய்தேன்.
சேர்த்து வைத்த சம்பாத்தியம் எவ்வளவு என்று தினமும் எடை போட்டு மதிப்பிடும்போதும், இன்னும் நிறைய சேகரிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம்தான் மனதிற்குள் இருந்தது.
அப்படி ஒரு நாள் மாலை வேலை முடிந்து வரும்போது, அப்பா நன்றாகக் குடித்துவிட்டு வீட்டின் உள்ளே உட்கார்ந்திருந்தார்.
நான் உடை மாற்றி தேநீர் குடிக்க உட்கார்ந்தபோது, தாய் கொண்டு வைத்த தேநீர் பாத்திரத்தை என் முன் இருந்து அப்பா எடுத்து முற்றத்தில் எறிந்தார்.
என்னை நோக்கி விரல் நீட்டி அப்பா சொன்னார், ‘வேலைக்குப் போகும் பணத்தை வீட்டில் கொடுத்துவிட்டுத்தான் இனி இந்த வீட்டில் இருந்து எதையாவது சாப்பிட வேண்டும்.’
அப்பா சொன்னதற்கு எதிராக ஒரு வார்த்தை கூட சொல்ல எனக்குத் தோன்றவில்லை.
அப்பாவைத் திட்டத் தொடங்கிய தாயிடம் அமைதியாக இருக்கச் சொல்லி நான் சைகை காட்டினேன்.
அன்று இரவு நான் இரவு உணவு சாப்பிடாமல் படுத்தேன்.
எவ்வளவு முயன்றும் அன்று எனக்கு உறங்க முடியவில்லை.
மறுநாள் காலை சீக்கிரமே, என் எண்ணப்படாத சம்பாத்தியத்துடன் நேராக பொற்கொல்லர் சேகரெட்டன் வீட்டிற்குச் சென்றேன்.
சேகரெட்டனை எழுப்பி, என் கையில் இருந்த பொதியை சேகரெட்டன் முன் நீட்டி நான் சொன்னேன், ‘இதில் எவ்வளவு இருக்கிறது என்று எனக்குத் தெரியாது. எனக்கு ஒரு பவுன் சங்கிலியும் ஒரு சிறிய தாலியும் வேண்டும். இதில் பணம் குறைவாக இருந்தால், நான் ஒரு மாதத்திற்குள் கொண்டு வந்து தருகிறேன்.’
என்னை சமாதானப்படுத்தி திண்ணையில் உட்கார வைத்து, சேகரெட்டன் பணத்தை ஒவ்வொன்றாக எண்ணத் தொடங்கினார்.
எண்ணி முடித்து கணக்குக் கூட்டி என்னை ஆச்சரியப்படுத்தி சேகரெட்டன் சொன்னார், ‘ஒன்றரை பவுன் சங்கிலிக்கும் தாலிக்கும் தேவையான தொகை இதில் இருக்கிறது.’
நம்ப முடியாமல் நானும் பணத்தை வாங்கி எண்ணிப் பார்த்தேன். சேகரெட்டன் சொன்னது உண்மைதான். அது எதிர்பார்த்ததை விட அதிக தொகை இருந்தது – என் ஒன்றரை மாத கூலிக்கும் மேல்.
சங்கிலிக்கு சிறிது நேரம் தாமதம் ஆகும் என்றும், என்னை முன் அறையில் நாற்காலியில் உட்காரச் சொல்லியும், சங்கிலி செய்ய சேகரெட்டன் உலைக்களத்திற்குச் சென்றார்.
அந்த முன் அறையில் நாற்காலியில் உட்கார்ந்து, இவ்வளவு பணம் எங்கிருந்து வந்தது என்று நான் மேலும் கீழும் யோசித்தேன்.
எவ்வளவு யோசித்தும் எனக்கு ஒரு துப்பும் கிடைக்கவில்லை.
சிறிது நேரம் கழித்து, ஒரு நல்ல சங்கிலியும் அதில் கோர்க்கப்பட்ட பொன் ஒளிரும் தாலியுமாக சேகரெட்டன் என் முன் வந்து நின்றார்.
சிவப்புத் தங்கக் காகிதத்தில் பொதிந்து கொடுத்த தாலியுடன் அனைத்தையும் மறந்து வீட்டிற்கு ஓடினேன்.
வீட்டின் முன் அறையில் அப்பா உட்கார்ந்திருப்பதை தூரத்தில் இருந்தே நான் கண்டேன்.
அதைக் கண்டதும் என் கால்களின் வேகம் மெதுவாகக் குறையத் தொடங்கியது.
நேற்றைய கோபத்தையெல்லாம் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, தாயின் கழுத்தில் இந்தத் தாலி சங்கிலியை அப்பா அணிவிக்க வேண்டும் என்ற ஆசையை அப்பாவிடம் சொல்லலாமா என்று ஒரு எண்ணம் மனதில் தோன்றியது.
என்னதான் சொன்னாலும், அப்பா தாய்க்கு அணிவித்தால்தான் இந்தத் தாலியின் புனிதத்துவம் முழுமையாகும்.
கேட்டால் ஒருவேளை என்னை வீட்டைச் சுற்றி ஓடவிட்டு அடித்தாலும் அடிக்கலாம், ஆனாலும் பரவாயில்லை, துணிந்து நான் அப்பாவிடம் அதைக் கேட்கவே முடிவு செய்தேன்.
மெதுவாக நான் வீட்டின் முன் அறைக்கு ஏறினேன்.
திடீரென அப்பா நாற்காலியில் இருந்து என் முன் எழுந்து வந்து, ரகசியமாக என்னை ஆச்சரியப்படுத்தி ஒரு கேள்வி கேட்டார், ‘சங்கிலி ஒன்றரை பவுன் முழுதாகக் கிடைத்ததா?’
கூடவே அன்று வரை அப்பாவின் முகத்தில் காணாத ஒரு கள்ளச் சிரிப்பும்.
அந்தச் சிரிப்பில் இருந்தது, என் சிறிய அலமாரியைச் சுற்றி நடந்த ரகசியமும், நான் பார்த்த அதிக பணம் எங்கிருந்து வந்தது என்பதற்கான பதிலும்.
தாலியை என் கையில் இருந்து வாங்கி அப்பா என்னை அணைத்துக் கொண்டார்.
யாரிடமும் சொல்லாமல் நான் மனதில் வைத்திருந்ததை அப்பா எப்படி அறிந்தார் என்று கேட்டபோது, அதற்குப் பதிலாக, ‘நீ என்னிடமிருந்து வந்தவன் தானே, உன்னை புரிந்து கொள்ள எனக்கு என்ன கஷ்டம் இருக்கிறது?’ என்றார்.
அப்போதே தாயும் தங்கையும் முன் அறைக்கு வந்தனர்.
நான் சொன்னபடி அவள் ஓடிச்சென்று குத்துவிளக்கு ஏற்றினாள்.
பாசம் என்ற முகூர்த்தத்தில், குடும்பம் என்ற முன்னிலையில், என்னையும் என் தங்கையையும் சாட்சியாக வைத்து, என் அப்பா என் தாய்க்கு மீண்டும் ஒருமுறை தாலி கட்டினார்.
