மனைவியின் காலைப் பிடித்துக் கதறினேன், ‘குழந்தைகளுக்காகப் போகாதே’ என்று… ஆனால், அவளுக்குக் காதலன்தான் பெரிதாக இருந்தான் 
” – கணவனின் கண்ணீர்ப் பதிவு சமூக வலைதளங்களில் வைரல்.
அந்தப் பதிவின் முழு வடிவம் இதோ:-
வாழ்க்கையில் நாம் உயிராக நேசிப்பவர்கள், நம்மை ஒரு குப்பையைப்போல தூக்கி எறிந்தால் எப்படி இருக்கும்? அந்த வலி வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாதது அல்லவா? ஆம், அப்படி ஒரு கொடிய வலியைச் சந்தித்த பலரில் நானும் ஒருவன். நான் உயிராக நேசித்த என் மனைவி, என்னைவிட ஒரு நல்லவனைக் கண்டுபிடித்து, அவனைக் கவனித்துக்கொள்ள என் பணத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு போன ‘நல்லவள்’ அவள் 
ஆறு வருட நீண்ட காத்திருப்புக்குப் பிறகுதான் எங்களுக்குக் குழந்தைகள் பிறந்தன. பல வருடப் பிரார்த்தனைகளும் நேர்த்திக்கடன்களும் பலனளிக்க ஆறு வருடங்கள் ஆனது. இந்த ஆறு வருடங்களில், பிள்ளை இல்லையே என்ற கவலையைத் தவிர, வேறு எந்தக் குறையையும் நான் அவளுக்கு வைத்திருக்கவில்லை. ஆனால், என்னுடன் வாழும்போதே அவள் வேறொரு உறவில் இருந்திருக்கிறாள் என்ற உண்மை எனக்கு மிகத் தாமதமாகத்தான் தெரிந்தது.
நாம் நேசிப்பவர்களைக் கண்மூடித்தனமாக நம்பியதன் விளைவு இது. பல வருடக் காத்திருப்புக்குப் பிறகு அவள் கர்ப்பமாக இருக்கிறாள் என்று தெரிந்த நாளில், அவள் முகத்தில் மகிழ்ச்சி பொங்கும் என்று எதிர்பார்த்த எனக்கு, ஏதோ ஒன்று தவறாக நடப்பது போலத் தோன்றியது. சந்தோஷப்பட வேண்டிய அந்தத் தருணத்தில், அவள் முகத்தில் நான் கண்டது ஒருவிதக் கலக்கத்தைத்தான்.
இரவுகளில் தூங்காமல் எதையோ தீவிரமாக யோசித்தாள், கடுமையான மன உளைச்சலில் இருப்பது போலத் தெரிந்தாள். அதெல்லாம் கர்ப்ப காலத்தின் ஆரம்பத்தில் இயல்பானது என்று நினைத்து நான் அவளை அணைத்து ஆறுதல் சொன்னது இன்றும் என் நினைவில் இருக்கிறது.
ஆனால், அதன் உண்மையான காரணத்தை நான் புரிந்துகொண்டது அவள் பிரசவத்திற்குப் பிறகுதான். எங்களுக்கு இரட்டைக் குழந்தைகள் பிறந்தன. குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்தும், ஒரு தாய்க்குரிய பாசமோ, அபிமானமோ அவள் காட்டவில்லை. எனக்கு மிகவும் வேதனையளித்த விஷயம், குழந்தைகளுக்குத் தாய்ப்பால் கொடுக்கக்கூட அவள் தயங்கினாள்.
ஒரு தாயின் அன்பையோ, மகிழ்ச்சியையோ நான் அவளிடம் காணவில்லை. மாறாக, ஏதோ கடமைக்கு ஒரு வேலையைச் செய்து முடித்தது போல இருந்தாள். பிரசவத்திற்குப் பிறகு வீட்டிற்கு வந்த நாள் முதல், குழந்தைகளைக் கவனிக்க அவளுக்கு நேரமில்லை; எந்நேரமும் போனையே நோண்டிக்கொண்டிருப்பாள். குழந்தைகள் பசியால் கதறி அழுதாலும், அவளிடம் எந்தவித சலனமும் இருக்காது. ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் பொறுக்க முடியாமல், நான் அவளிடம் இதைப் பற்றிக் கேட்டுச் சற்று கோபப்பட்டேன்.
ஆனால், அவள் எந்தப் பதிலையும் சொல்லாமல் அறைக்குள் சென்று கதவைச் சாத்திக்கொண்டாள். அடுத்த நாள் காலை, ஏதோ சத்தம் கேட்டுத்தான் நான் எழுந்தேன். அவள் எதையோ அவசரமாக ஒரு பையில் அள்ளிப் போட்டுக்கொண்டிருந்தாள். நான் கோபப்பட்டதால், கோபித்துக்கொண்டு அவள் தாய் வீட்டிற்குப் போகிறாள் என்றுதான் நினைத்தேன்.
ஆனால், அவள் தன் காதலனுடன் செல்வதற்குத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தாள் என்பதுதான் எனக்குப் பேரதிர்ச்சியாக இருந்தது. ‘என்னைப் பற்றிக் கவலைப்படாதீர்கள், நான் எனக்குப் பிடித்தவருடன் வாழப் போகிறேன்’ என்று சொல்லிவிட்டு அவள் வீட்டை விட்டுப் படியிறங்கியபோது, என் குழந்தைகளின் முகம்தான் என் கண்முன் வந்து போனது. அப்போது எனக்குக் கோபம் வரவில்லை; மாறாக, குழந்தைகள் தாயில்லாமல் ஆகிவிடக் கூடாதே என்ற பதைபதைப்புதான் வந்தது.
அதற்காக, நான் அவள் காலைப் பிடித்து, ‘தயவுசெஞ்சு குழந்தைகளுக்காக, அவர்களின் எதிர்காலத்திற்காகப் போகாதே’ என்று கெஞ்சினேன். அதற்கு அவள், ‘நான் வரும்போது இவர்களைக் கொண்டுவரவில்லை. அதனால் இவர்களைப் பற்றி நான் கவலைப்படத் தேவையில்லை’ என்று கூறி, என் கைகளைத் தன் காலால் எட்டி உதைத்துவிட்டு, அவள் காதலனுடன் சென்றுவிட்டாள்.
என் குழந்தைகளின் முகத்தைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் எனக்குத் துக்கம் தொண்டையை அடைக்கும். நான் வேலைக்குச் செல்லாமல் வீட்டிலேயே முடங்கினேன். அப்போது, ‘ஒருவேளை அவள் இறந்து போயிருந்தால் என்ன செய்திருப்பாய்?’ என்று என் அம்மா கேட்ட ஒரு கேள்வி, மீண்டும் வாழ்வதற்கான தைரியத்தை எனக்குள் விதைத்தது. ‘யார் இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், என் செல்லக் குழந்தைகளை நான் நன்றாகப் பார்த்துக் கொள்வேன்’ என்ற வைராக்கியம் எனக்குள் பிறந்தது. குழந்தைகளைக் கவனித்துக்கொள்ள என் அம்மா எனக்கு உதவினார். தாய் இல்லாத குறையை நான் என் குழந்தைகளுக்கு ஒருபோதும் காட்டியதில்லை, எந்தக் குறையும் வைக்கவுமில்லை.
அவர்களின் தாய், என் மனதளவில் என்றோ இறந்துவிட்டாள். என் பிள்ளைகள் வளர்ந்த பிறகு, தங்கள் தாயை ஒருமுறையாவது பார்க்க வேண்டுமா வேண்டாமா என்பதை அவர்களே தீர்மானிக்கட்டும்.
