ஒரு மருத்துவமனை அறையில் நிலவிய உறையவைக்கும் அமைதியை உடைத்து, சிறுவன் அழுதுகொண்டிருந்தான். வெள்ளை விரிப்பால் மூடப்பட்ட மருத்துவமனை படுக்கையில், உயிருக்கும் மரணத்துக்கும் இடையிலான நூல் பாலத்தில் அவனின் அன்பான அக்கா படுத்திருந்தாள்.
நோய் அவளது உடலைச் சிதைத்திருந்தது; பேசுவதற்கே கூட அவளுக்கு சக்தி இல்லை. ஆனாலும், தன் தம்பியைப் பார்த்தவுடன் அவள் கண்களில் அளவற்ற அன்பு பொங்கியது.
இனி திரும்பும் வாய்ப்பு இல்லை என்பதை அவள் அறிவாள். மெதுவாக நடுங்கும் கைகளை உயர்த்தி, அவன் முகத்தைத் தொட்டாள். அந்தத் தொடுதலில் ஒரே நேரத்தில் ஒரு தாயின் அக்கறையும், ஒரு தோழியின் பாசமும் கலந்திருந்தது. வெடித்து அழும் தம்பியை நோக்கி அவள் சொன்னாள்:
“நீ அழ வேண்டாம்… எனக்கு செல்ல வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது. ஆனால் நீ மனம் தளரக் கூடாது. என் ஒரே ஆசை என்ன தெரியுமா? நீ நன்றாக படிக்க வேண்டும். நிறைய படித்து, உயர்ந்த நிலையை அடைந்து, நல்ல மனிதனாக மாற வேண்டும். அதுவே அக்காவுக்கு நீ தரக்கூடிய மிகப் பெரிய பரிசு.”
அவள் சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்டு அவன் தலையாட்டினான்; ஆனால் துயரத்தை தாங்க முடியாமல், அவள் கைகளில் முகத்தை புதைத்தான். அவள் கடைசியாக அவன் தலையை மென்மையாக தடவினாள். தானில்லாத போதும், தன் கனவுகளிலும், அவன் அடையும் வெற்றிகளிலும் தம்பி வாழ்வான் என்ற உறுதி அவளுக்கிருந்தது. அந்த அறையில் இருந்த அனைவரின் கண்களையும் நனைத்த தருணம் அதுவாகும்.
இது சமூக ஊடகங்களில் பரவிய, கண்களை நனைக்கும் ஒரு வீடியோ. அது எங்கே நடந்தது, அந்தக் குழந்தைகள் யார் என்பது தெளிவில்லை. ஒருவேளை அந்த அக்கா இன்று உயிருடன் இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் “நன்றாக படிக்க வேண்டும்” என்ற அவளின் இறுதி வார்த்தைகள், அந்தத் தம்பியின் இதயத்தில் இன்று கூட ஒரு தீப்பந்தமாக எரிந்து கொண்டிருக்கும். மரணம் கொண்டு போவது உடலை மட்டுமே; அன்பு என்றென்றும் மரணத்தைக் கடந்ததே 
