பச்சோந்தியின் நிறத்தைப் பற்றி பலர் பலவிதமாகக் கூறுவது போல, மனிதர்கள் கடவுளைப் பற்றியும் தங்கள் அனுபவம், அறிவு, நம்பிக்கை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் வெவ்வேறு கருத்துகளைச் சொல்கிறார்கள். ஒருவர் கடவுளை ஒரு குறிப்பிட்ட உருவத்தில் காண்கிறார்; மற்றொருவர் வேறு உருவத்தில் அனுபவிக்கிறார். இன்னொருவர் அவரை உருவமற்ற பரம்பொருளாக உணர்கிறார்.
மரத்தடியில் வாழ்ந்தவன் மட்டும் பச்சோந்தியின் அனைத்து மாற்றங்களையும் நேரடியாக அறிந்திருந்தான். அதுபோல, ஆழ்ந்த இறை அனுபவம் பெற்றவர் கடவுள் ஒரே ஒரு வடிவத்திற்குள் அடங்குபவர் அல்ல என்பதை உணர்கிறார். அவர்:
- பல உருவங்களில் வெளிப்படக்கூடியவர்,
- பல வழிகளில் அனுபவிக்கப்படக்கூடியவர்,
- குணங்களுடன் (சகுணம்) இருப்பவராகவும்,
- குணங்கள் அற்ற பரம்பொருளாகவும் (நிர்குணம்) இருப்பவராகவும் கருதப்படுகிறார்.
இந்தக் கதை மத வேறுபாடுகளைப் பற்றிய சகிப்புத்தன்மையையும் கற்பிக்கிறது. “என் கருத்து மட்டுமே சரி; மற்றவை தவறு” என்று பிடிவாதப்படுவது அறியாமையிலிருந்து வரும். உண்மையை ஆழமாக அறிந்தவர்கள் மற்றவர்களின் அனுபவங்களையும் மதிப்பார்கள்; அதனால் அவர்களிடம் அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் இருக்கும்.
இந்த உவமை பொதுவாக ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் அவர்களின் போதனைகளில் கூறப்படும் “பச்சோந்தி உவமை”யுடன் தொடர்புடையதாக அறியப்படுகிறது. அதன் மையச் செய்தி: கடவுளை வார்த்தைகளாலும் வாதங்களாலும் முழுமையாக வரையறுக்க முடியாது; அனுபவத்தின் மூலம் மட்டுமே அவரை உணர முடியும்.
