குழந்தையின் நோயால் தூங்க முடியவில்லை. இளம் பெண் பன்னிரண்டு வயது குழந்தைக்கு விஷம் கொடுத்துக் கொன்றாள்”**
அன்றைய தினசரியின் முன்பக்க செய்தித் தலைப்பு அதுதான். மொபைல் திரையை உருட்டியபோது, பேஸ்புக்கில் பெரும்பாலான பிரபலங்களின் பதிவுகளும் இதையே சொல்லிக் கொண்டிருந்தன. ஒரு அம்மா இவ்வளவு குரூரமாக முடியுமா என்பதுதான் முக்கிய கேள்வி. கருத்துகளில் அந்தப் பெண்ணைக் குறித்து வெறுப்பும் கோபமும் கொதிக்கின்றன. குழந்தைகளுக்காக தன் உயிரையே கொடுக்கும் தாய்மார்களின் மதிப்பைக் குறைக்க இப்படி ஒன்று இரண்டு நடக்கத்தான் செய்யும்.
“லதா, அந்தப் பெண்ணை அரெஸ்ட் செய்தாளே? ரிமாண்ட்ல கொண்டு வந்தா உன் டிவிஷன்ல தானே வரும்?”
அம்மாவின் குரல்.
“ஆமாம் அம்மா, இந்த ஏரியாவுக்கு என் டிவிஷன்தான்” என்றேன் நான்.
“கலியுகம் தான் சொல்லணும். எப்படி மனசு வந்தது இந்தப் பொண்ணுகளுக்கு? வயிற்றெரிச்சலில் பெற்ற குழந்தையை கொன்னுட்டா? வேண்டாம்னா அநாதை ஆசிரமத்தில் விட்டிருக்கக் கூடாதோ?” அம்மா கோபத்தில் கூறினார்.
“அம்மா ஜெயிலில் கொண்டு வந்தா நல்ல அடி கொடுக்கணும் அம்மா!”
பத்து வயது என் மகன் கூட சகிக்க முடியாமல் சொல்கிறான்.
நான் மௌனமாக உள்ளே நடந்தேன். சிறு உடல்நலக் குறைவால் ஒரு வாரம் லீவில் இருந்தேன். பதினாறு வருட சர்வீஸ். எரணாகுளம் சப் ஜெயிலில் ஜெயிலர் ஆக இரண்டு வருடம். இதற்கிடையே எத்தனையோ குற்றவாளிகளைப் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால், அந்த முகம் மனசில் ஒட்டிக் கொண்டது. அப்படி ஒரு பெண்ணால் எப்படி இது சாத்தியம்?
ரிமாண்ட் முடிந்து நான் டியூட்டிக்கு வந்தபோது, அவள் ஏற்கனவே ஜெயிலில் இருந்தாள். குழந்தையின் அந்திமச் சடங்கில் ஒரு துளி கண்ணீர் விடாமல் கல் சிலை போல் இருந்த குரூரியைப் பற்றி மீண்டும் செய்திகள் வந்தன.
“சின்னது பிறந்த நாளிலிருந்தே நடக்க முடியாதது. இவ தான் எல்லாம் செய்து கொடுக்கணும். குடுத்தவன் ஆரம்பத்திலேயே விட்டுட்டுப் போனான். இவ தனியா திண்டாடினா. குழந்தை இவளுக்கு தடையாயிட்டுது. அதை விட்டுடலாம்னு தீர்மானிச்சிருக்கும்…”
வார்டன் மரியம்மா கூறியதை எல்லாரும் சம்மதத்துடன் கேட்டனர். மீடியா கோர்ட்டில் விசாரணை முடியும் முன்னரே தீர்ப்பு வழங்கிவிட்டார்கள்.
“சரோஜினி, இவளை என் ரூமுக்கு கூட்டிவா” என்று சொல்லி நான் உள்ளே நடந்தேன்.
அவள் மௌனமாக இருந்தாள். “உட்கார் சுனிதா. பயப்படாதே. நான் ஒன்னை தொந்தரவு பண்ணமாட்டேன்.”
நான் மேஜையில் சாய்ந்து நின்றேன்: “நிறைய கேள்விப்பட்டேன். பத்திரிகைகளில் வாசித்தேன். ஆனாலும் நீ சொல்வதைக் கேட்க வேண்டும் போலிருந்தது. ஏன் இந்தக் காரியம்? பன்னிரண்டு வருடம் வளர்த்த குழந்தையை கொல்ல எது தூண்டியது?”
அவள் தலையைக் குனிந்தபடி இருந்தாள். “சொல்லுடி!” என் குரல் உயர்ந்தது.
“எனக்கு தூங்கணும் சார். சாந்தியா, நிம்மதியா ஒரு நாளாவது தூங்கணும்…”
அவள் விம்மி அழுதாள்.
“பதினெட்டு வயசிலேயே ஒரு பொறுப்பை முடிச்சுடுற மாதிரி கல்யாணம் பண்ணினாங்க. உடனே குழந்தை வந்திட்டுது. முதலிலே நல்ல அன்பா இருந்தார். ஆனா என் குழந்தையைப் பார்த்ததும்… மூடாத கண்கள், வெளியே தள்ளிய வாய். கேட்குமோ பார்க்குமோ என்பதே தெரியாத நிலை. ஒருபோதும் நடக்க முடியாத உடல். என் மகளுக்கு ஃபைபர்ஸ் சிண்ட்ரோம்ன்னு அபூர்வ ஜெனடிக் ரோகம்.
இருபத்து நான்கு மணி நேரமும் கவனிச்சிக் கொண்டிருக்கணும். வயிற்றில் குழாய் வெச்சு அதுல தான் சாப்பாடு. ஒரு மணி நேரத்துக்கு ஒரு தடவை கண்ணில் மருந்து. வாயைத் துடைக்கணும். இரவில் மூச்சு தடைபட்டுடுமோன்னு பயந்து காத்திருக்கணும். கொஞ்ச நாளிலே எல்லாருக்கும் சலிப்பு. கணவர் விட்டுட்டுப் போனார். ‘இப்படி ஒரு ஜீவிதத்தை அழிக்க முடியாது’ன்னு புது கல்யாணம் பண்ணிட்டார். நான் வீட்டுக்காரர்களுக்கு பொறுப்பாயிட்டேன்.
கடைசியாக அம்மா போனதும், வேலைக்குப் போகிறபோது குழந்தையை யார் பார்ப்பது என்பதே பிரச்சனை. கடை முதலாளி நல்லவர். லீவ் எடுத்தாலும் சம்பளம் குறையாமல் கொடுப்பார். ஆஸ்பத்திரிக்கு கார்ல வருவார். ஆனா ஊர்ல அவரைக் குறித்து மஞ்சள் கண்களால் பார்க்கிறவங்களுக்கு இது ரொம்ப இஷ்டம்…”
அவள் ஒரு மூச்சு விட்டாள்.
“சோர்ந்துட்டேன் சார். எல்லாமே சோர்வா இருந்தது. தூக்கம் இல்லாத பகல்கள், இரவுகள். வெளிநாடுகளில் இந்த நிலையில் உள்ளவங்களுக்கு ஸ்லீப் அப்னியா மெஷின் கிடைக்குமாம். நம்மளால எப்படி முடியும்? கொல்லணும்னு நினைக்கல. ஆனா, என் மகள் இறந்துட்டா என்கிற உறுதி இல்லாம என்னால விஷம் குடிக்க முடியல. கடைசியா அவ ஒரு தடவை வலிக்கு அப்படி துடிச்சபோது, தெரியாம கத்திட்டேன். உடனே ஊர்ல உள்ளவங்க வந்துட்டாங்க… என்னால முடியல சார்…”
அவள் விம்மினாள். நான் அவள் தோளில் கை வைத்தேன்.
“சுனிதா, உன் நியாயங்களை நீதிமன்றம் புரிஞ்சுக்கணும்னு இல்லை. ஆனா நான் புரிஞ்சுக்கிறேன். உன்னை இனி யாரும் தொந்தரவு பண்ண மாட்டாங்க. போய் தூங்கு. போதுமானவரை தூங்கு.”
அவள் கைகூப்பி வெளியே நடந்தாள்.
நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.
‘தூங்க முயற்சி செய் குழந்தாய். ஆனா உனக்கு அது முடியுமோன்னு தெரியல. இதுவரை அவள் உயிர் போகுமோன்னு பயந்து தூங்காது காத்த நீ, இனி அவள் ஆசையில்லாமல் எடுத்த அவள் உயிரின் குற்ற உணர்வில் தவிப்பாய். அதுதான் உன் தண்டனை. உன்னைப் போல் எத்தனையோ பிறவிகளின் தண்டனை…’
