ஒரு ஆசிரியரின் டைரி

காலைப் பொழுது மென்மையாக விடிந்தது. கிராமத்தின் அமைதியான சூழலில், பறவைகளின் கீச்சிடும் ஒலியும், தூரத்தில் கோவில் மணியின் நாதமும் கலந்து, மனதுக்கு இதமாக இருந்தது. ஆனால், கந்தசாமி ஆசிரியரின் இல்லத்தில் மட்டும் ஒரு அமைதியான துக்கம் நிலவியது. அவரது அறையில், பழைய மர மேஜையில், ஒரு திறந்த டைரி இருந்தது. கந்தசாமி, தன் அறுபது வயதைக் கடந்து, ஓய்வு பெற்ற ஆசிரியராக, தன் கையில் பேனாவுடன் அமர்ந்திருந்தார். அவர் முகத்தில் ஒரு ஆழ்ந்த சோகம் தெரிந்தது. அவர் கைகள் நடுங்க, டைரியில் தன் மனதின் வலியை எழுதத் தொடங்கினார்.

கந்தசாமியின் டைரி
சென்ற வருடம் என் வாழ்க்கையில் ஒரு மறக்க முடியாத, ஆனால் வலி நிறைந்த ஆண்டாக இருந்தது. ஒரு மேஜர் அறுவை சிகிச்சை. மருத்துவமனையில் வாரக்கணக்கில் படுக்கையில் இருக்க வேண்டியிருந்தது. உடல் வலியும், மன அழுத்தமும் என்னை வாட்டியது. அதே வருடம், என் அறுபது வயது பிறந்தநாள். ஆனால், மகிழ்ச்சிக்கு இடமின்றி, பள்ளியில் இருந்து ஓய்வு பெற்றேன். முப்பது வருடங்கள் மாணவர்களுக்கு பாடம் கற்பித்து, அவர்களின் வாழ்க்கையை வடிவமைத்த நான், இப்போது வெறுமையை உணர்கிறேன். அதே வருடம், என் அன்புத் தந்தை, 95 வயதில் இறைவனடி சேர்ந்தார். அவரது மறைவு என் இதயத்தில் ஒரு பெரிய காயத்தை விட்டுச் சென்றது. அதே வருடம், என் ஒரே மகன் அரவிந்த் ஒரு பயங்கரமான கார் விபத்தில் சிக்கினான். தேர்வு எழுத முடியாமல், மருத்துவமனையில் பல நாட்கள் இருந்தான். காரும் முற்றிலும் சேதமானது. என்ன ஒரு கொடூரமான வருடம்! எதற்காக இத்தனை துயரங்கள்?

கந்தசாமி, எழுதி முடித்து, பேனாவை மேஜையில் வைத்தார். அவர் கண்களில் ஒரு துளி கண்ணீர் மின்னியது. அவர் மனம், சென்ற வருடத்தின் துயரங்களை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து வாடியது. அவர் அறையின் ஜன்னல் வழியாக, வெளியே தோட்டத்தில் பூத்திருந்த மல்லிகைப் பூக்களைப் பார்த்தார். ஆனால், அந்த அழகு கூட அவர் மனதை ஆற்றவில்லை.

அப்போது, அவரது மனைவி சாவித்திரி அறைக்குள் நுழைந்தார். கையில் ஒரு குவளை தேநீருடன் வந்தவர், கந்தசாமியின் முகத்தில் தெரிந்த சோகத்தை உடனடியாக உணர்ந்தார். மெதுவாக மேஜையை நெருங்கி, கந்தசாமி எழுதிய டைரியைப் பார்த்தார். அவர் எழுதிய வரிகளைப் படித்தவுடன், சாவித்திரியின் முகத்தில் ஒரு மென்மையான புன்னகை தோன்றியது. அவர் மெதுவாக வெளியே சென்று, ஒரு புதிய காகிதத்தை எடுத்து, அதில் தன் மனதில் தோன்றிய எண்ணங்களை எழுதினார்.

சாவித்திரி மீண்டும் அறைக்குள் வந்து, கந்தசாமியின் டைரிக்கு அருகில் தன் காகிதத்தை வைத்தார். கந்தசாமி ஆர்வமின்றி அதை எடுத்துப் படித்தார். அந்த வார்த்தைகள் அவரது மனதில் ஒரு புதிய ஒளியை ஏற்றின.

சாவித்திரியின் குறிப்பு – 2025
சென்ற வருடம் ஒரு மேஜர் அறுவை சிகிச்சை உங்களுக்கு நடந்தது ஆனால், அது உங்களை நீண்ட நாள் பிரச்சனையில் இருந்து விடுவித்தது. இப்போது நீங்கள் ஆரோக்கியமாக இருக்கிறீர்கள், உங்கள் அறுபது வயது பிறந்தநாள், உங்களை பள்ளி வேலையில் இருந்து ஓய்வு பெற வைத்தது. இனி, அந்த நேரத்தை படிப்பதற்கும், எழுதுவதற்கும், உன் கனவுகளை நனவாக்குவதற்கும் செலவிடலாம். உங்கள் தந்தை, 95 வயதில், தன் வாழ்க்கையை முழுமையாக வாழ்ந்து, அமைதியாக இறைவனிடம் சென்றார். அவரது ஆன்மா இப்போது அமைதியில் இருக்கிறது. மகன் அரவிந்த், ஒரு பயங்கரமான விபத்தில் இருந்து கடவுளின் கருணையால் உயிர் பிழைத்தான். கார் சேதமானாலும், அவன் எந்த குறையும் இல்லாமல் மீண்டு வந்தான். சென்ற வருடம், நமக்கு நல்ல வருடம். கடவுள் நம்மீது தன் அருளைப் பொழிந்தார்.

கந்தசாமி, அந்த குறிப்பை மீண்டும் மீண்டும் படித்தார். அவர் மனதில் ஒரு புதிய தெளிவு பிறந்தது. சாவித்திரி, அவரருகில் அமர்ந்து, அவரது கையை மென்மையாகப் பற்றினார். “கந்தசாமி, வாழ்க்கையை எப்படிப் பார்க்கிறோம் என்பதில்தான் எல்லாம் இருக்கிறது. ஒவ்வொரு சம்பவத்திலும் ஒரு நல்ல பக்கம் இருக்கிறது. நாம் அதைத் தேடினால், வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியாக மாறும்,” என்றார்.

கந்தசாமி மெதுவாக புன்னகைத்தார். அவர் மனதில் இருந்த பாரம் சற்று இறங்கியது. அவர் ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தார். மல்லிகைப் பூக்கள் இப்போது அவருக்கு மிகவும் அழகாகத் தெரிந்தன. அவர் தன் டைரியை மீண்டும் திறந்து, ஒரு புதிய பக்கத்தில் எழுதத் தொடங்கினார்.

கந்தசாமியின் டைரி – தொடர்ச்சி
இன்று, சாவித்திரியின் வார்த்தைகள் என் மனதை மாற்றின. வாழ்க்கையைப் பார்க்கும் பார்வையை மாற்றினால், எல்லாம் மாறும். இனி, ஒவ்வொரு நாளையும் நம்பிக்கையுடனும், மகிழ்ச்சியுடனும் வாழப் போகிறேன். கடவுளுக்கு நன்றி!

அறையில் இப்போது ஒரு புதிய உற்சாகம் நிலவியது. கந்தசாமியும் சாவித்திரியும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து புன்னகைத்தனர். வெளியே, மாலைப் பொழுது மெதுவாக அமைதியாக இறங்கியது. அவர்களின் இல்லத்தில், மீண்டும் ஒரு புதிய நம்பிக்கையின் ஒளி பரவியது.