அந்த மாலை புளிப்பு மாங்காயும்.

மலைகளின் மடியில் nestled-ஆக ஒரு பசுமையான கிராமம். ஆறு ஓடியசைக்கே பக்கத்து புறாக்கள் தூங்கி விடும் அந்த ஊரின் மையத்தில், செண்பக மரங்களின் நிழலில் அமைந்திருந்தது கண்ணன் மற்றும் மாலதியின் சின்ன வீடு.

கண்ணன், ஒரு உழைப்பாளர் விவசாயி. காலையில் சூரியன் மலையை முத்தமிடும்போது, கைபிடி கோடாலியுடன் வயலுக்கு நடக்கத் தொடங்குவார். மாலதி, வீட்டு முற்றத்தில் உள்ள குழியில் காய்கறிகளை அடுக்கி, சட்னிக்கு தேவையான பொருட்களை லேசாக பாடும்படி தயாரிப்பார்.

ஒரு மாலை, கண்ணன் வயலில் இருந்து கொண்டுசெல்லும் கூடைப் புளிப்பு மாங்காய்கள் அவருக்கு விசேஷம். “மாலதி! இதைப் பாருங்க… நம்ம சட்னிக்கு ஒரே உச்சம்!” என்றார். சமையலறையில் பரபரப்பாக இருந்த மாலதி புளித்த முகத்துடன், “புளிப்புதானே! இதை வச்சு என்ன செய்யப்போறீங்க?” என்று சற்றே பரிதாபமாக கேட்டாள்.

கண்ணன் முகம் சற்றே சாய்ந்தது. “நல்லா இருக்கும் என்பது என் எண்ணம்…” என்றார் மெதுவாக.

மாலதிக்கு கண்ணதாசன் தாத்தாவின் பாடல் வரிகள் மனதில் ஓடின. “வாழ்க்கையில் கொஞ்சம் குறையும் பொறுமையால் பெரிய சந்தோசம் வரலாம்,” என்று நினைத்தாள். உடனே சிரித்தாள். “சரி அப்பா, இந்த மாங்காயில் ஒரு சட்னி பண்ணி, உங்க இதயத்தை எளிய புளிப்பில் இளக்கிறேன்,” என்றாள்.

மறுநாள், மாலதி பச்சைப் புடவையுடன் பூத்தோட்டத்தில். கண்ணன் வயலுக்கு செல்லும் வழியில் அவளைப் பார்த்து, “மாலதி! நீ செண்பகப் பூ மாதிரி இருக்கே… இந்த நெற்பயிர் கூட இழுக்கிகிற மாதிரி,” என்று பாராட்டினார். மாலதியின் கண்கள் மின்னின. “அப்பா, இப்படி சொல்லினால், வேலைக்கு மனசே வராது!” என்று சிரித்தாள்.

வாழ்க்கையின் சின்னச் சின்ன உரசல்களில் தான், அவர்கள் சிறிய கண்ணீரையும் மெல்லிய புன்னகையையும் பகிர்ந்தனர். உப்பு அதிகமான பருப்பு குழம்பும் ஒரு சிரிப்பின் வாயிலாக மறைந்தது. மாலதியின் “நாளைக்கு உங்களுக்கு பிடிச்ச மீன் குழம்பு” என்ற வார்த்தையில், கண்ணன் “அதுக்காக நா நமக்கு ஜான் மேசன் போல காத்திருக்கேன்” என்று அசந்து கிண்டலிட்டு சிரித்தார்.

ஒரு மழைக்காலம், வயலில் நாசம். கண்ணன் மனமுடைந்து வீட்டிற்கு. “இந்த வருஷம் எதுவும் இல்லை,” என்றார். மாலதி அருகே வந்து, “ஒரு பயிரு போனால் இன்னொன்ன விதைப்போம். நம்ம ஒத்துழைப்பு இருக்குதே?” என்றாள். அதன் பின்னர், அவளின் வார்த்தைகளால் வந்த நிம்மதி, கண்ணனின் அமைதியான புன்னகையில் பிரதிபலித்தது.

இவ்வாறு, அந்தச்சிறிய கிராமத்து வீடு ஒரு அன்பு பாடசாலை ஆனது. சின்னச் சின்ன வார்த்தைகளால் வளர்ந்த உறவுகள். அமைதிக்குரிய இசையாக ஓடும் ஆறு போல அவர்கள் வாழ்க்கை ஓடிக் கொண்டே இருந்தது.

அன்பு என்பது பதமாக இருந்தால், மன்னிப்பு அதன் எழுத்துப்பிழைதான்.