சிறுமதி என்ற பெண், தனது கிராமத்தில் ஒரு இளம் ஆசிரியையாக பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தாள். அவளின் வாழ்க்கை எளிமையானதும் அமைதியானதும் இருந்தது. அவள் உண்மையில் மகிழ்ச்சியில் வாழ்ந்திருந்தாலும், அன்பை பற்றி அவள் இதுவரை எந்தவொரு வித்தியாசமான அனுபவத்தையும் பெறவில்லை. அவளுக்கு ஒரு பெரிய கனவு இருந்தது – வாழ்க்கையில் எவரும் தன் கனவுகளைப் பற்றி எளிதாக பேச முடியாத சூழலை எதிர்கொள்ளும் என்று நம்பியிருந்தாள்.

ஒரு நாள், அவளது பள்ளியில் புதிய ஒருவர் சேர்ந்தார். அவன் பெயர் அரவிந்த். ஒரு புத்திசாலி, ஆர்வமுள்ள, மனதை கொடுக்கக் கூடிய இளைஞன். அவன் தனது கிராமத்தை விட்டு, நகர் வந்து ஒரு சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஆசிரியை ஆகி, அவர்களின் பள்ளியில் சேர்ந்திருந்தான்.

அரவிந்த் மற்றும் சிறுமதி முன்னிருக்கும் அறையில் சிறிது நேரம் பேசினார்கள். அவர்களிடையே மிகக்குழப்பமாக ஒரு அமைதி இருந்தது. பிறகு, ஒரே கையில் சிரிப்புகளும், விவாதங்களும் தொடங்கின.

கடந்த சில மாதங்களில், சிறுமதி அவனிடம் நெருங்கி, அவன் இப்படி ஒரு மனிதன் இருந்தால், தான் எவ்வாறு மனதை வெளிப்படுத்துவது என்று கற்றுக் கொண்டாள். அரவிந்தும் தன் உள்ள உணர்வுகளைத் தொடங்கியது.

ஒரு நாள், அரவிந்த் சிறுமதியிடம் “நான் உன்னை இப்போது காதலிக்கின்றேன், சிறுமதி. உன் அன்பில் நான் தவழ்ந்துள்ளேன்” என்று கூறினான்.

சிறுமதி சிறிது நேரம் சிந்தித்தாள், பிறகு அவள் “நான் உன்னை இதயத்தோடு ஏற்றுக்கொள்கிறேன், அரவிந்த். உன்னுடன் என் வாழ்க்கையை பகிர்ந்திட விரும்புகிறேன்,” என்றாள்.

அவர்கள் காதல் எளிதில் எங்கும் இல்லாமல், இரண்டு மனங்களின் இணைவின்போது மென்மையாக மலர்ந்தது. இருவரும் தங்கள் வாழ்க்கையை புதிதாகத் தொடங்கினர்.

காதல், வாழ்ந்திடும் இன்பம்.