மரணம் நிகழ்ந்த வீடு..!! அன்றைய நிலை.. இன்றைய நிலை..!! படித்ததில் பிடித்தது..!!

ஒருவேளை மணிக்கணக்காக அழுது ஓய்ந்தாலும் துக்கம் விசாரிக்க புதிதாக ஒருவர் வந்துவிட்டால் மீண்டும் அழுகை ஆரம்பிக்கும்.

பத்தாவது நாள் அல்லது 16 வது நாள் தான் காரியம். கிட்டத்தட்ட 30வது நாள் சாமி கும்பிடும் வரை அந்த வீட்டில் அவ்வப்போது அழுகை சத்தம் கேட்டுக் கொண்டே இருக்கும். இப்போது எல்லாமே இன்ஸ்டன்ட் ஆக உடன்பால் உடன் காரியம் என்று ஆகிவிட்டது.

எவ்வளவுதான் வயதானவராக இருந்தாலும் அடக்கத்திற்கு உடலை தூக்கிச் செல்லும் போது ஒரு முறை எல்லோருமே கதறி விடுவார்கள்.

இப்போதெல்லாம் துக்க வீட்டில் அழுவதற்கே ஆளில்லாமல் இருக்கிறது. தலைமுறை மாற்றம் கால மாற்றம் கலாச்சார மாற்றம் என்று சமாதானம் சொல்லிக் கொண்டாலும் நம்முடைய மனதின் ஆழத்தில் ஒரு கேள்வி எழாமல் இல்லை.

எந்த வயதாக இருந்தாலும் எந்த உறவு முறையாக இருந்தாலும் துக்க வீட்டில் யாரும் அழுவதில்லை என்பது உணர்வுகளின் வெறுமையா, மனிதாபிமானம் குறைந்து வருகிறதா அல்லது மனித வாழ்வின் மதிப்பிழப்பா என்று?

முந்தைய நாட்களில்…

ஒருவரின் மரணம் என்றாலே அது ஒரு குடும்ப துயரம் மட்டுமல்ல, ஊரே கலங்கும் நிகழ்வாகவே இருந்தது.

அப்பா மறைந்தால், “எனக்கு இதயம் பிளந்தது” என மகனும் அழுவான்.

அம்மா இறந்தால், “வாழ்க்கை முழுக்க ஒரு பசுமை தேய்ந்தது” என மகளும் நெஞ்சம் குலைந்தபடி நிற்பாள்.

பக்கத்து வீட்டு பெண்கள் ஓடி வந்து, “அவங்க நிம்மதியா இருக்கணும்” என்று கண்ணீருடன் கூச்சலிடுவார்கள்.

அது ஒரு சமூக துயரமாகவே உணரப்பட்டது.

அழுதவர்கள் இரங்கி விட்டார்கள், இரங்கியவர்கள் மறக்கவே இல்லை.

இன்றைய நிலை…

இன்று அந்த உணர்வுப் பாசங்கள் சுருங்கிய society-யில்,

இறந்தவருக்குப் பதிலாக “status update” வருவது வழக்கம்.

RIP, , , என்ற எமோஜிக்கள் அனைத்தையும் தூக்கி வீசுவதுதான் mourning-னு கருதப்படுகிறது.

நேரில் வரும்படிக்கு நேரம் இல்லை; மனதில் வைத்துக்கொள்வதற்கும் இடமில்லை.

உணர்வுகளை வெளிக்காட்டினால் “sentimental” என்று சொல்லப்படும்.

சில நேரங்களில் தந்தையின் இறப்பிலும் அழ முடியாமல்,

“அவங்க strong ஆக இருக்கணும்” என்ற பெயரில், இரத்தம் கண்ணீராக நெஞ்சத்தில் அடங்கிக்கொள்கிறது.

இது ஒரு சமூக பிணக்கா? கலாச்சார மாற்றமா?

மனிதர்கள் எக்காலத்திலும் மரணத்துக்கு முன்பாக இரங்கவேண்டும்.

அழும் உரிமையை கொண்டிருக்கவேண்டும்.

அது மரணத்தை பயமாக அல்ல, மரியாதையாக பார்ப்பது.

இன்று அந்த மரியாதை மறைந்து, “வாழ்க்கை ஓடுகிறது, அதில் நிமிடம் நிறுத்த முடியாது” என்பதே நம் மொழி ஆகிவிட்டது.

அழவே இல்லையென்றால்,

அந்த நபரின் இடம்தான் காலியாகியிருக்கும் என்பதை நம்மால் உணர முடியுமா?

அந்த நபர் வாழ்ந்த காலம் நமக்குள் நிரம்பியிருந்ததை எப்படி ஏற்க முடியும்?

மனிதநேயம் குறைவதா? இல்லையா?

மனித உறவுகளும், உணர்வுகளும் ஒரு மெமரி கார்டில் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் காலமிது.

மனிதர்களின் உணர்வுகள் மட்டுமல்ல; மரணங்களின் மறைவுகளும் “மௌனமான” நிகழ்வுகளாக மாறிவிட்டன.

அழுதுகொள்வதும் ஒரு மரியாதைதான். அது ஒரு மனிதனின் இறுதி பயணத்தில் நம்மால் தரக்கூடிய பாசமுள்ள வீழ்ச்சி.

இறந்தவருக்காக அழுவது, அவரை மறக்காதோர் என்பதற்கான உணர்ச்சி ஒப்புதல்.

அதை இழந்துவிடக் கூடாது.

அழுது கொண்டே அவரை நினைத்துக் கொண்டே வாழ்ந்தால் – அது பாசத்தின் பாதை!