Oplus_131072
மரணம் சொல்லும் உண்மை
ஒரு மனிதன் இறந்துவிட்டான்.
ஐஸ்பெட்டியில் உடல்.
அவனுடைய மனைவி,
முன்பு கோபத்தில் பேசினாள்:
“நித்தம் சாவடிக்கிறதுக்குப் பதிலா
ஒரே அடியிலே போயிருந்தா
ஒருநாள் அழுது நிம்மதியா இருந்திருப்போம்!”
இப்போது அவன் இறந்துவிட்டதால்
அவளால் அழக்கூட முடியவில்லை.
அவள் கண்ணீர் மட்டும் ஓடுகிறது.
அவனது ஆத்மா அருகில் வந்து,
“உன்னால்தான் செத்தேன் என நினைக்காதே”
என்று அவளைத் தேற்றுகிறது.
ஆனால் அவள் கண்கள் இன்னும் வற்றவில்லை.
மகனும் மகளும் தூரத்தில் நிற்கிறார்கள்.
அழைக்கிறாள், ஆனால் வரவில்லை.
ஊரும் உறவுகளும் வருகிறார்கள்.
முகத்தில் சோக முகமூடி.
முன்பு உதவாதவர்கள், இப்போது அழுகிறார்கள்.
ஒருவன் மூன்று நாட்கள் முன்பு
பணம் வாங்கிச் சென்றான்.
இப்போது “யாரிடம் கேப்பேன்?” என அழுகிறான்.
ஆத்மா கோபத்தில் அறைந்தது.
அவன் முகத்தில் பழுப்பு இல்லை.
திரும்பிச் செல்கிறான்.
மலரை மறுத்த பெண்,
இப்போது மலர்ச் சரத்தை வைத்து
மன்னிப்பு கேட்கிறாள்.
ஆத்மா முகம் திருப்புகிறது:
“காலம் கடந்துவிட்டது!”
முன்பு உதவாதவர்கள்,
இப்போது தோளில் சுமக்கிறார்கள்.
கடன் தர மறுத்தவர்,
இப்போது மண்ணை மூட செலவை ஏற்கிறார்.
பெருமையுடன் சொல்கிறார்கள்.
இறந்தவனுக்கு பல்லக்கில் பயணம்.
மயானம் நோக்கி.
மண்ணிட்டு மூடிவிட்டு
கூட்டம் கலைந்து செல்கிறது.
ஆத்மா கத்துகிறது:
“அந்த உலகம் வஞ்சகமா இருக்கு,
இங்கே வாருங்கள்!
இது ஆசை இல்லாத உலகம்,
போட்டி இல்லாத உலகம்!”
ஆனால் யாரும் கேட்கவில்லை.
அவர்கள் திரும்பிச் செல்கிறார்கள்.
ஆத்மா காற்றோடு கை கோத்து
அவர்கள் வருவார்கள் என்ற நம்பிக்கையில்
காத்திருக்கிறது…




