குருவின் மீது முழுமையான நம்பிக்கை வைத்த சீடன்! வாழ்க்கைக்கு உணர்த்தும் அழகான பாடம்!

ஒரு குருவும் அவருடைய சீடனும் அடர்ந்த காட்டுப் பாதையில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தனர். இரவு நெருங்கியதால், ஓர் மரத்தடியில் தங்கி ஓய்வெடுத்துவிட்டு மறுநாள் பயணத்தைத் தொடர முடிவு செய்தனர். அதன்படி இருவரும் அங்கே உறங்கினர்.

 

மறுநாள் அதிகாலையில் எழுந்த இருவரும் அருகிலிருந்த ஆற்றில் நீராடிவிட்டு சூரியனை வணங்கினர். அப்போது சூரிய பகவான் அசரீரியாகத் தோன்றி குருவிடம் ஒரு அதிர்ச்சியான செய்தியைக் கூறினார்.

 

"வேத குருவே! உமது வணக்கத்தை ஏற்றுக்கொண்டேன். இன்று சூரியன் மறைவதற்குள் உமது சீடன் ஒரு ராஜநாகத்தால் தீண்டப்பட்டு உயிரிழக்க நேரிடும். உமது குரு வலிமையால் அவனைக் காப்பாற்ற முடியுமா என்று முயற்சி செய்து பாருங்கள்" என்று கூறிவிட்டு மறைந்தார்.

 

இதைக் கேட்ட குரு மனதில் பெரும் கவலையடைந்தார். எப்படியாவது தனது சீடனின் உயிரைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்று உறுதி கொண்டார். இருவரும் பழங்களைப் பறித்து உண்டுவிட்டு, அருகிலிருந்த கோவிலுக்குச் சென்று இறைவனை வணங்கினர். பின்னர் ஊரைக் கடந்து மீண்டும் காட்டுப் பாதையில் பயணத்தைத் தொடர்ந்தனர்.

 

சிறிது தூரம் சென்றதும் இருவருக்கும் களைப்பு ஏற்பட்டது. எனவே, ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து ஓய்வெடுத்தனர். சீடன் அப்படியே உறங்கிவிட்டான். ஆனால் குருவோ சீடனுக்கு வரப்போகும் ஆபத்தை நினைத்து உறங்காமல் விழித்திருந்தார்.

 

அப்போது ஒரு பெரிய ராஜநாகம் படமெடுத்தபடி சீடனை நோக்கி வந்தது. அதைக் கண்ட குரு உடனே, "ராஜநாகமே! நில்!" என்று கட்டளையிட்டார். குருவின் வார்த்தைக்குக் கட்டுப்பட்ட பாம்பு அப்படியே நின்றது.

 

குரு அதனிடம், "என் சீடனின் உயிரைப் பறிக்கத்தான் நீ வந்திருக்கிறாய் என்பது எனக்குத் தெரியும். குருவின் மீது அளவற்ற பக்தியும் நம்பிக்கையும் கொண்ட இவனைக் காப்பாற்றுவது என்னுடைய கடமை. எனவே, அவனுடைய உயிரைப் பறிக்க உன்னை அனுமதிக்க முடியாது" என்றார்.

 

அதற்குப் பதிலளித்த ராஜநாகம், "வேத குருவே! உங்கள் சீடனின் கழுத்தில் என் நாவை வைத்து அவனுடைய ரத்தத்தை உறிஞ்ச வேண்டும் என்பதுதான் எமதர்மன் எனக்குக் கொடுத்த கட்டளை. அனைத்தையும் அறிந்த நீங்கள், என்னுடைய கடமையைச் செய்யவிடாமல் தடுத்து நிறுத்துவது நியாயமா?" என்று கேட்டது.

 

சிறிது நேரம் யோசித்த குரு, "அப்படியானால் உனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கட்டளை அவனுடைய ரத்தத்தை உறிஞ்சுவதுதானே? கவலைப்படாதே. அவனுடைய ரத்தத்தை நானே உனக்குத் தருகிறேன். அதை ஏற்றுக்கொண்டு உன்னுடைய கடமையை நிறைவேற்றிவிட்டுச் செல்" என்றார்.

 

உடனே ஒரு சிறிய கத்தியை எடுத்த குரு, உறங்கிக்கொண்டிருந்த சீடனின் கழுத்தில் லேசாகக் கீறி ரத்தத்தை எடுத்தார்.

 

கழுத்தில் ஏதோ கூர்மையான பொருள் படுவதை உணர்ந்த சீடன் கண்விழித்துப் பார்த்தான். தனது குருநாதர் கையில் கத்தியுடன் தன்னுடைய கழுத்தில் கீறுவதைக் கண்டான். ஆனாலும், குருவின் மீது வைத்திருந்த முழுமையான நம்பிக்கையால் எதுவும் பேசாமல் மீண்டும் கண்களை மூடிக்கொண்டு அமைதியாகப் படுத்திருந்தான்.

 

குரு எடுத்த ரத்தத்தை ராஜநாகத்திடம் கொடுத்தார். பாம்பும் தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கட்டளை நிறைவேறியதாகக் கருதி அந்த இடத்தைவிட்டு நகர்ந்து சென்றது.

 

தன்னுடைய சீடனின் உயிருக்கு வந்த ஆபத்து நீங்கியதை எண்ணி குரு நிம்மதியடைந்தார். பின்னர், ஏற்கெனவே சேகரித்து வைத்திருந்த மூலிகைச் சாற்றை சீடனின் காயத்தில் தடவி, பச்சிலையால் கட்டுப்போட்டார். அதன்பிறகு இருவரும் அங்கே சிறிது நேரம் நிம்மதியாக உறங்கினர்.

 

சில மணி நேரங்களுக்குப் பிறகு இருவரும் எழுந்தனர். சீடன் தனது கழுத்தில் ஏதோ கட்டப்பட்டிருப்பதை உணர்ந்தாலும், அதைப் பற்றி குருவிடம் எதுவும் கேட்கவில்லை.

 

மாறாக, "குருவே! நாம் நமது பயணத்தைத் தொடரலாமா?" என்று கேட்டான்.

 

சீடனின் அமைதியைக் கண்டு புன்னகைத்த குரு, "சீடனே! சற்று முன்பு நீ உறங்கிக்கொண்டிருந்தபோது நான் உன் கழுத்தில் கத்தியால் கீறினேன். அப்போது உனக்குப் பயம் ஏற்படவில்லையா? நான் உனக்குத் தீங்கு செய்வதாக நினைக்கவில்லையா?" என்று கேட்டார்.

 

அதற்கு சீடன் பணிவுடன் பதிலளித்தான்.

 

"குருவே! என் கழுத்தில் ஏதோ ஊறுவதை உணர்ந்து கண்விழித்துப் பார்த்தேன். அப்போது என் கழுத்தில் தாங்கள் கத்தியால் கீறுவதைக் கண்டேன். ஆனால், என் குருநாதராகிய நீங்கள் எனக்கு ஒருபோதும் தீங்கு செய்ய மாட்டீர்கள் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு இருந்தது. அதனால் எந்தப் பதற்றமும் இல்லாமல் மீண்டும் உறங்கினேன்.

 

என் கழுத்தில் மூலிகைக் கட்டைப் பார்த்தபோதும், நீங்கள் ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காகத்தான் இதைச் செய்திருப்பீர்கள் என்று நினைத்தேன். என்னுடைய உடல், உயிர், உள்ளம் அனைத்தையும் உங்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டேன். எனவே, எனக்கு எதைக் குறித்தும் கவலை இல்லை" என்று கூறி குருவின் காலில் விழுந்து வணங்கினான்.

 

சீடனின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட குரு மனம் நெகிழ்ந்து அவனை அன்புடன் தழுவிக்கொண்டார். பின்னர் இருவரும் தங்களுடைய பயணத்தைத் தொடர்ந்தனர்.

 

இந்தக் கதையில் வரும் சீடன்தான் நாம். குரு தான் நம் கடவுள். ராஜநாகம் தான் நம் விதி.

 

விதி என்னும் பெயரில் எத்தனை சோதனைகள் வந்தாலும், இறைவன் மீது உண்மையான நம்பிக்கையும் சரணாகதியும் கொண்டிருந்தால் மனம் தளராமல் இருக்க முடியும் என்பதையே இந்தக் கதை நமக்கு உணர்த்துகிறது.

 

நம்பிக்கையுடன் இறைவனைச் சரணடைந்த மனதிற்கு அச்சத்தைவிட நம்பிக்கையே பெரிய பலம்!